Πέμπτη, Μαρτίου 20, 2008

Μια πληγή

Η πρόσκληση, γεμάτη τρυφεράδα και συγκίνηση, ήρθε από τον kyriaz:

Να κάνω μια πρόταση;....Στις 23 Μαρτίου ,μέρα της γέννησής της, οι γνωστοί και φίλοι και όσοι άλλοι θα ήθελαν να τιμήσουν τη μνήμη της Πηγής Καφετζοπούλου,να ανεβάσουν ένα ποστ για εκείνη

Θέλω, με όλη μου την καρδιά, να αποθέσω και εγώ ένα λουλούδι στη μνήμη της Πηγής, της πιο ζεστής παρουσίας που γνώρισα στο Διαδίκτυο .

Επειδή, από αύριο και για μια βδομάδα, θα είμαι μακριά από υπολογιστές και το διαδίκτυο, το κάνω σήμερα.

Δεν χρειάζονται λόγια.

Παραθέτω μόνο ένα δικό της κείμενο, από τα πάρα πολλά που η ίδια είχε ανεβάσει στις ιστοσελίδες της.

¨Ένα παραμύθι με τίτλο "μια πληγή" και υπογραφή AlienP


Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε μια μικρή πληγή, στην πλάτη ενός γέρικου δέντρου, μέσα στο δάσος του καλοκαιριού. Είχε μεγάλα μάτια σαν τον ωκεανό, χείλη κόκκινα σαν την Αυγουστιάτικη Πανσέληνο και όσο κι αν πονούσε μέσα στην μοναξιά της, δεν παραπονιόταν καθόλου.

Ήταν βλέπετε, μία από τις λίγες πληγές, που έχουν επιλέξει να ζουν ελεύθερες και ανεξάρτητες από τους αδύναμους ανθρώπους, έτσι δεν πλήγωνε κανέναν άλλο πέρα από τον μικρό, ευαίσθητο και ασήμαντο εαυτό της...

Η ιστορία της ξεκινάει από τότε που ένας ερωτευμένος νεαρός, χάραξε με τρόπο ζηλευτό το όνομα της αγαπημένης του, στον κορμό του δέντρου. Όμως κάποτε κατάλαβε πως δεν αγαπούσε πια την κοπέλα, επειδή κι εκείνη δεν τον αγαπούσε άλλο. Τότε, πήγε στο δάσος του καλοκαιριού και με διαβολεμένη μανία, προσπάθησε να εξαφανίσει το όνομά της.

Όταν ξεθύμανε αρκετά, έφυγε ευχαριστημένος κι ευτυχώς για εκείνον το μόνο που έμεινε από αυτή τη στενάχωρη ιστορία, ήταν μια κακάσχημη ουλή πάνω στον ταλαίπωρο κορμό, που δεν είχε καμιά διάθεση να ακολουθήσει τον απογοητευμένο νέο στις επόμενες του περιπέτειες.

Ύστερα ήρθε ο χρόνος, που τίποτα δεν του ξεφεύγει. Έφερε βροχές, ανέμους, ξηρασίες και με τα καπάτσα του χέρια, έδωσε στην ουλή ένα ιδιαίτερο σχήμα, μέρα με τη μέρα την έκανε όλο και πιο όμορφη. Μέχρι που όσοι την έβλεπαν, ποθούσαν να γίνει δική τους. Εκείνη όμως δεν ξεκολλούσε με τίποτα από το δέντρο, γιατί ήξερε καλά πως δεν ήταν για τα κότσια τους.

Ώσπου μια μέρα, έγινε αυτό που ήταν παντοτινή κρυφή ελπίδα της πληγής μας. Στάθηκε στη σκιά του δέντρου, ένας άνθρωπος τόσο όμορφος, καλός και δυνατός, που ήταν λες και πλάστηκε για να γίνει το ταίρι της.

Έλα να με πάρεις! Του είπε.
Εκείνος, γενναίος όπως ήταν, άνοιξε διάπλατα την αγκαλιά του και την καλοδέχτηκε φιλόξενα. Μόνο που ήταν λίγο πιο βαριά απ’ ότι υπολόγισε και αρχικά έχασε για λίγο την ισορροπία του. Όμως, χωρίς να πανικοβληθεί, στηρίχτηκε γερά στα πόδια του και ανάσανε.

Ευτυχισμένος αυτός που αντέχει τις πληγές του! Είπε το σοφό, γέρικο δέντρο.
Ο άνθρωπος χαμογέλασε γλυκά και πήρε το δρόμο του γυρισμού για το σπίτι, όπου έζησε καλά ως τα βαθιά γεράματα, μαζί με την πληγή του.

Κι εσείς, αν τύχει φέτος να περάσετε από το δάσος του καλοκαιριού και τα φέρει έτσι ο καιρός κάποια πληγή να σας διαλέξει για δικούς της, η ώρα η καλή! Ποιος ξέρει άλλωστε, μπορεί αυτή η νέα σας πληγή να σας χαρίσει φτερά για να πετάξετε πιο ψηλά. Το ότι η ζωή είναι δύσκολη, δεν σημαίνει πως δεν μπορεί να είναι και ωραία!

9 σχόλια:

Orelia είπε...

νασαι καλα Τασο!
καλα!

δες (τε) πως ξεπηδα αγαπη κι αισιοδοξια απο τις ιστοριες τηςπως τα πραγματα μπαινουν στη σειρα που τους πρεπει ωστε, χωρις να απορριπτονται ακομη και απεχθη συναισθηματα και καταστασεις, να φιανονται φυσιολογικα και να ξεχωριζουν τα ορια τους μα και να τονιζονται τα δεσιματα του καλου και τ ασχημου σαν ουσιες ενος ενιαιου..
Α! μακαρι φιλολογος ναμουν και κριτικος για να μπορουσα να μιλησω πιο ουσιαστικα για ολα οσα αισθανομαι διαβαζοντας την

ας εισαι καλα Τασο!

marilia είπε...

:)

kyriaz είπε...

Έγραφε υπέροχα παραμύθια-μάλλον θα εκδοθούν,μαθαίνω...

Τάσο...ένα "ευχαριστώ" από τα βάθη της καρδιάς μου...

ΣΤΕΛΛΑ είπε...

Καλησπέρα στην παρέα σας. Δυστυχώς δεν έχω καμιά πληροφορια για την Πηγή. Το παραμύθι της μου άρεσε. Αυτό που με συγκίνησε ήταν πως το διάβασα μετά θάνατον. Άλλο να διαβάζεις ένα βιβλίο ενός παλιού συγγραφέα, κι άλλο ένα Post ενός ανθρώπου που δεν υπάρχει πια... Παράξενη αίσθηση... λεςκαι δεν υπάρχει θάνατος...

Orelia είπε...

"λες και δεν υπαρχει θανατος"...!!!
ποσο δικιο εχεις Στελλα με τη παρατηρηση σου!
οτι σε κρατα αθανατο..

προσωπικα kyriaz, πιστευω στην αναγκη να δημοσιευτουν τα παραμυθια, κι οχι μονο , της Πηγης
θεωρω πως ειναι δειγμα κι εφαλτηριο για μια οπτικη της ζωης που τεινει να εξαφανιστει στην αποξενωση, απομακρυνση, ατομικοτητα και φοβο...

μακαρι λοιπον να τα δω στα βιβλιοπωλεια..

Τάσος Ν. Καραμήτσος είπε...

Φίλοι μου
δεν χρειάζεται να απαντήσω στα σχόλια σας - με κάλυψε η orelia, που λέγαμε παλιά..-

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΕΠΙΚΑΙΡΑ είπε...

Νέα σελίδα για τα λογοτεχνικά δρώμενα.
Τα "λογοτεχνικά επίκαιρα"
http://logotexnika-epikaira.blogspot.com/
παρουσιάζουν ειδήσεις
για τους Έλληνες συγγραφείς, τα έργα τους,
τις εκδηλώσεις τους, τη συγγραφή στο διαδίκτυο.
Στείλτε ανακοινώσεις για δικές σας εκδηλώσεις
ή για παρουσίαση των βιβλίων σας.

Θ. Βοριάς

ΣΤΕΛΛΑ είπε...

Καλησπέρα από την Κρήτη.
Καιρό έχουμε να τα πούμε. Τι έγινε; μας πήρε το ποτάμι της βαθμολογίας ή των διαγωνισμάτων;

Orelia είπε...

ειναι θαυμαστος και σε κανει να αισθανεσαι κοινοτητα, κοντα ο ενας με τον αλλον, ο κωδικας που επικρατει απο γενια σε γενια Τασο
αυτο το: με καλυψε ..., ωρες και ωρες απο τη καλη ζωη μου μού εφερε κοντα!!!
και δε το λεω τωρα, αλλά το πρωτοσκεφτηκα και σου χαμογελασα τη πρωτη ημερα που το εγραψες..

δες, οποτε εχεις χρονο, την αναρτηση του μπλογκερ dim juanegro..!
διαβαζοντας την αναρωτηθηκα ποιας ηλικιας ειναι και ειχε τετοιες εμπειριες, τετοιες εικονες απο τη σχολικη ζωη του
χυμος βερικοκκο που προσφεροταν στα διαλειμματα
μολις 30!
κι ομως ποσοι συνμπλογκερς που του απαντησαν ειχαν την ιδια εικονα και γευση στα χειλη τους..

δες και πραγματα που μας ενωνουν! :)

και τι μας χωριζει... :(

καλο Σαββατοκυριακο ναχεις!