Παρασκευή, Μαΐου 18, 2007

Τα κοχύλια μου

Έρημη η απέραντη παραλία
Ανοιξιάτικες μέρες γαλήνης
Στραφταλίζει στα γαλάζια νερά
ο ήλιος του απογεύματος

Ακολουθώ στην ψιλή άμμο
τα ίχνη που άφησε ο προηγούμενος
Ίσως κάποιος άλλος
ακολουθήσει τα δικά μου

Αφημένα στο ράφι
λίγα βότσαλα
και κάποιες αχιβάδες
να θυμίζουν τις στιγμές

Ώσπου να μετακομίσουμε
Κι αραχνιασμένα
Ένα χέρι θα τα πετάξει
στα σκουπίδια

14 σχόλια:

marilia είπε...

Μμμ... νομίζω ότι τα βότσαλα και τις αχιβάδες που μας θυμίζουν στιγμές τα κουβαλάμε πάντα μέσα μας. Όχι;

Υπέροχο ήτανε! Φιλάκι γλυκό! :)

just me είπε...

!!!!
Πέταξα προχθές "αραχνιασμένες" αχιβάδες, γιατί διανύω την (σπάνια) περίοδο σαρωτικής εκκαθάρισης.
Οι στίχοι σου με κάνουν να αισθάνομαι τόσο βλάσφημη!
Καλησπέρα.

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ είπε...

Ο αέναος κύκλος της ζωής,
ο αδιαπραγμάτευτος...

Καλό σου βράδυ,

Γλαρένιες αγκαλιές

Fatale είπε...

Η σκέψη μιας όμορφης στιγμής και τα ενθύμια της.....

Paranoia είπε...

Γιατί να τα πετάξει?
τις στιγμές δεν τις πετάς,
τις αφήνεις να κουρνιάζουν

σαν σιωπηλές μαρτυρίες...

MhXeirotera είπε...

Eutixos pu to xeri den exei prosvash sth mnhmh...

Den eime demenos me th thalassa, eime pio demenos me thn ammo ke me ton ixo ton kimaton. Peripatos kathimerinos ta kalokeria (ke tus ximones diladi otan eime sth larnaka).

Kalh su mera :)

Katerina ante portas είπε...

Aυτή είναι η δύναμη της ποίησης, να σε κάνει να βλέπεις την απέραντη παραλία και τα ίχνη στην ψιλή άμμο.. :)

Natalia είπε...

Ξέρεις τι μου αρέσει σ' αυτό το γεμάτο κρυφό λυρισμό ποίημα?

Οτι κάθε στροφή είναι κι ένας πίνακας...

Καλησπέρα Τάσο

vorias είπε...

Καλή σου μέρα!

kyriaz είπε...

Μ' αρέσει η αμεσότητά σου Τάσο!
Με βοηθούν και στην ανάρρωση τέτοιες εικόνες...

Desposini Savio είπε...

ζουν μέσα μας..

ioeu είπε...

Ο πολύς, ο ατέλειωτος χρόνος σε τέσσερις στροφές...
Τα σέβη μου!

annamaria είπε...

Eυχη μου
στην αμμο τα ιχνη
να ειναι παντα διπλα!!

Weaver είπε...

Λίγα βοτσαλα
αφημένα στο ράφι:
μνήμες του νερού