ΤΟ ΣΟΝΕΤΟ ΤΟΥ ΧΕΙΜΏΝΑ

  

 

Στ΄ αυλάκια π΄ άνοιξε ο χρόνος 

στο δέρμα τ΄  αφυδατωμένο 

τ΄ αξύριστο και πληγιασμένο 

κυλά το δάκρυ και ο πόνος 

 

Έλα απόψε που είμαι μόνος 

και με λαχτάρα σε προσμένω 

Έχω το τζάκι αναμμένο 

Και η καρέκλα μοιάζει θρόνος 

 

Θ΄ αγκαλιαστούμε σαν και πρώτα 

στης νιότης τα ωραία χρόνια 

κι ας έχει έξω τώρα χιόνια 

 

Θα χαμηλώσουμε τα φώτα 

και θα μηνύσουμε σε όλους 

Κινάμε για ουράνιους θόλους 

 

ΤΑ ΣΟΝΕΤΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Απ΄ το παράθυρο έμπαινε η σελήνη 

κι έντυνε μ΄ ασημόσκονη τα πάντα 

Εγώ θα ήμουν γύρω στα σαράντα 

Λίγο μικρότερη ήταν εκείνη 

 Τα δυο κορμιά μας ένα είχαν γίνει 

Στο δρόμο μας παιάνιζε μια μπάντα 

και στο κλουβί στη σκεπαστή βεράντα 

κελάηδαγε γλυκά το καναρίνι 

 Πολλά περάσαν από τότε χρόνια 

Κύλησε η ζωή μας σαν ποτάμι 

Τα μαύρα τα μαλλιά σκέπασαν χιόνια 

 Όταν το βράδυ έχω αποκάμει 

ξαναγυρνώ σ΄ αυτές τις αναμνήσεις 

κι αυτές στο πρόβλημα δίνουν τις λύσεις

Παιχνίδι με ρίμα

Τσιγγάνα μαυρομάτα 

 με κοραλλένια χείλη 

 απρόσμενα το δείλι

 συνάντησα στη στράτα 

 Στήθη στητά αφράτα 

 και πλουμιστό μαντήλι 

 και σαν παλιά μου φίλη 

 μου μίλησε κεφάτα 

 Ασήμωσε με τώρα 

 να σου αποκαλύψω 

 του μέλλοντος τα δώρα 

 Μα θα την απορρίψω 

 εγώ, με τόση πείρα 

 ξέρω τι γράφει η μοίρα

ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΤΑΜΙΑ

 

 

Κύλησε η ζωή μου σαν ποτάμι

Περάσανε πολλές δεκάδες χρόνια

Άσπρισαν τα μαλλιά μου σαν τα χιόνια

κι αναπολώ τα όσα έχω κάμει

 

Φύτεψα δέντρα. Έσπειρα χωράφια

και πότισα του κήπου τα λουλούδια

Έγραψα στίχους σαν μικρά τραγούδια

και στα βουνά κυνήγησα ελάφια

 

Ευτύχησα να δω παιδιά κι εγγόνια

που σαν της Άνοιξης τα χελιδόνια

χτίζουν φωλιές στους ουρανούς πετάνε

 

Έβαλα την μαγκούρα μου στην άκρη

Αγκάλιασα αυτούς που μ΄ αγαπάνε

κι άφησα να κυλήσει ένα δάκρυ

Το μυστικό

Μισόκλειστα μάτια

στραμμένα στο έδαφος

κλίση μικρή του κεφαλιού

με φωτοστέφανο σαν Παναγιά

Στο διάφανο δέρμα ζωγραφισμένες

πίκρες παλιές και τα καινούργια όνειρα

Δάκρυ γλυφό

λαμπύριζε στο μάγουλο

Με τα χείλη το στέγνωσα

Την ώρα εκείνου του φιλιού

ανοίξανε οι ουρανοί

τα αστέρια σκόρπισαν στη γη

Σε μια γωνιά του παραδείσου

το μυστικό μας κρύψαμε

να μην το μάθουν βέβηλοι

και το μολύνουν

ΚΑΛΕΣΜΑ

     

Έλα μαζί να γράψουμε ένα ποίημα
Χωίς λόγια
Μόνο με τρυφερές χειρονομίες
και χάδια

Με κάθε ρούχο σου που θα βγάζω
θα ανοίγει μια πόρτα
να μπω στην ψυχή σου
κι ένα παράθυρο
να δούμε τον ουρανό

Τρέχουν τα ακροδάχτυλα
στ΄ αυλάκια του γυμνού κορμιού
κι ένα ρυάκι δροσερό
ποτίζει τις αισθήσεις

Μικρά σκιρτύματα θα ανακαλούν
τις ηδονές που δε χορτάσαμε
και τα μεγάλα όνειρα
που χτίσαμε στην άμμο

Θυμάσαι την ελιά που φυτέψαμε;
Μεγάλωσε
και στον κορμό της γράψαμε το όνομά μας.
Κάποιοι θα έρθουν να κάτσουν στη σκιά της
Γλυκό σκοπό
θα παίζουν με ένα φλάουτο
κι εμείς θα αναγαλλιάζουμε.

Κανείς δεν θα  διαβάσει
τούτο το ποίημα
Μα θα είναι το ωραιότερο
που γράψαμε μαζί.

ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑ

Άνοιξε η αγκαλιά και με έκρυψε
Έκλεισα τα μάτια και αντίκρυσα
ποτάμια να ποτίζουνε κήπους παραδεισένιους
Έτρεμαν τα χέρια που άγγιζαν την ψυχή
γλιστρόντας στο λείο δέρμα
Της προσφοράς σου το κρασί με μέθυσε
Ανάλαφρα φτερούγισα
έξω από το χρόνο

Σ΄ ακούω να ρωτάς:
- Ξυπόλυτο μικρό παιδί
πού τριγυρνάς τον Αύγουστο;
- Στο ακρογιάλι που μου χάρισες
- Τι κρύβεις στην παλάμη σου;
- Το χάδι που σου έκλεψα

Έσμιξε ο έρωτας με τη στοργή
γεννήθηκε η τρυφερότητα.

     20 - 7 - 2004

ΑΝΑΘΡΩΣΚΕΙ Ο ΚΑΠΝΟΣ ΤΟΥ ΤΣΙΓΑΡΟΥ

Έκείνη που έπλασα
αέρινη και ιδανική
στέκεται μπροστά μου
έτοιμη να πληρώσει τα κενά μου
τώρα που πιότερο έχω ανάγκη την ολοκλήρωση

Κι εσύ επίσης
μάτια καστανά σαρκώδη χείλη
δειλά μα υπερήφανα
αντικριστά της στέκεσαι
σε θέση πλεονεκτική

Αδέξια πασχίζω να σας ταυτίσω
και να περάσω από  το όνειρο
λίγα κομμάτια στην πραγματικότητα

Και η πραγματικότητα
αγέροχη έρχεται
και μας πετάει στο πεζοδρόμιο
μαζί με τα άλλα πεσμένα φύλλα του φθινόπωρου.

29 - 8 - 2005
β΄ γραφή Ιούλιος 2014

Ένα κλωνάρι μυγδαλιάς

ΤΟ ΚΡΥΟ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ

Έβγαλαν φύλλα τα κυκλάμινα

Πέρασε το Φθινόπωρο

Θα κάνει πολύ κρύο το χειμώνα

Ποια αγκαλιά θα με ζεστάνει;

Όλες μου οι αγάπες

Μία μία με εγκατέλειψαν

Μου μένει μόνο η ανάμνηση τους

Μα εγώ κρατώ στο χέρι

Μια ανεπίδοτη γαρδένια

Που ακόμα δεν μαράθηκε.

ΚΥΚΛΑΜΙΝΑ

Φθινόπωρο

Εμάζευα  κυκλάμινα

Με κάθε  κυκλάμινο που έκοβα

Σου έστελνα κι ένα φιλί

Όσα κυκλάμινα

Τόσα φιλιά

Μα δε χόρτασα ακόμα

ΠΑΡΑΒΡΕΘΗΚΑ ΣΕ ΕΝΑ ΓΑΜΟ

Από αυτούς που εγγράφονται
στην καρδιά και την μνήμη
όσων συμμετείχαν

και έγραψα λίγους στίχους

για την υρια και το σπυρο  - φυσικά -

        ΕΝΑ ΠΛΑΤΑΝΟΦΥΛΛΟ

      έπεσε στο ρυάκι και ταξιδεύει

Στον κήπο τον ολάνθιστο 

έχτισε ο έρωτας φωλιά

να ζήσει το ζευγάρι ευτυχισμένο

Συγκινημένοι  οι γονείς

οι συγγενείς και οι φίλοι

νερώνουν το κρασί τους

με δάκρυα χαράς

Ακύμαντη η θάλασσα μακριά

γεννάει ένα κόκκινο φεγγάρι

Σίγησαν τ α αηδόνια  στα κλαδιά

να ακούσουν το τραγούδι μας

Οι άγγελοι στους ουρανούς

άνοιξαν τα τεφτέρια τους

και καταγράφουν τις ευχές μας

             πηλιο 18 ιουνιου  2011

             Τάσος Ν. Καραμήτσος

Περιμένοντας ( πάλι )

Στο ακρογιάλι

σ΄  άπλετο χώρο

το μυροφόρο

το μαϊστράλι

έφερε πάλι

ελπιδοφόρο

μήνυμα∙ δώρο

με μύρια κάλλη

Χαράς τραγούδια

ελάτε  πείτε

καλοί μου φίλοι

Ζωή καινούργια

κυοφορείται  

και θ΄ ανατείλει

      15 - ΙV - 2011

ΑΝΩΝΥΜΑ

Έφτασε στα χέρια μου η ποιητική συλλογή της Μαρίας Θεοφιλάκου ΑΝ[ΩΝ]ΥΜΑ εκδόσεις ΔΩΔΩΝΗ 2010.

Λιτό εξώφυλλο και ευρηματικός τίτλος

Εκείνο το κόκκινο ΩΝ , κλεισμένο σε αγκύλες να σου λέει:

Ψάξε να βρεις στα ανώνυμα, στα απλά πράγματα την ουσία που μέσα τους είναι κρυμμένη.

Τριάντα ένα ποιήματα, σε τέσσερα τυπογραφικά φύλλα, το ένα καλύτερο από το άλλο.

Με την πρώτη της ποιητική συλλογή η νέα - και στην ηλικία – ποιήτρια, έχει, ήδη, βρει το δικό της ύφος.

Άρτια τα ποιήματα της χωρίς περιττά στολίδια.

Διακρίνω πως η Μαρία Θεοφιλάκου έχει μελετήσει τους μεγάλους σύγχρονους ποιητές μας, χωρίς να μιμείται κανέναν.

Ρέουν οι στίχοι της σαν το γάργαρο νερό στο ρυάκι και περιμένεις να έρθουν τα ελάφια να ξεδιψάσουν.

Παραθέτω το πρώτο ποίημα της συλλογής:

Βικτώρια

Δεν έχει τέλμα να βουτήξω το ψωμί μου

Ούτε και τέρμα να αποθέσω τα μπαγκάζια μου

Όλο τ΄ αδράζω από τη σκόνη κι αυτά ξανακυλάνε

Μέρα τη μέρα σε σταθμούς που όλο τρέχουν

μοιάζω να είμαι εγώ σταματημένη,

ονειροπόλα καρτερώντας μια αποβάθρα

Κι εσύ αν είσαι φίλος

κάνε τα μάτια σου πως καθαρίζεις

Όποιος κι αν φεύγει από τους δυο,

αν φεύγει,

είμαστε μόνοι

και το τέλος από τη Θαλασσογραφία που κλείνει τη συλλογή:

….. Αν έμοιαζα λιγάκι του πελάγου

τι όμορφα που θα ’πλεε η ζωή μου!

Μα εγώ φέρνω στο βότσαλο

που σέρνεται πίσω και μπρος

μπρος πίσω

από του κύματος τον τελευταίο αφρό

στην άκρη αυτού του τόπου

Κι είμαι μικρός,

είμαι ανήμπορος το πέλαγο να φτάσω

Επιτρέψτε μου να προβλέψω πως η Μαρία Θεοφιλάκου θα αποτελέσει μια πολλή καλή θεραπαινίδα της νεοελληνικής ποίησης.

ΠΕΡΟΥΛΙΑ

Ήσυχο το ακρογιάλι
Άσπρα βότσαλα βρεγμένα
Έχεις τα μαλλιά λυμένα
και μια χτένα στο κεφάλι

Με τη θύμηση σου πάλι
ξαναζώ τα περασμένα
και σε σφίγγω παθιασμένα
στη θερμή μου την αγκάλη

Έχει ο ήλιος σταματήσει
Μια στιγμή ονειρεμένη
λίγο πριν ο ήλιος δύσει

Κόκκινη κλωστή δεμένη
Σε ωραία παραμύθια
κρύβω την πικρή αλήθεια


Στην παραλία Περούλια των Κόμπων Μεσσηνίας
Ιανουάριος 2011

Όλες οι εποχές μια Άνοιξη

 Ήχος γλυκύτατος έφτασε στα αυτιά μου

το κλάμα του νιογέννητου μωρού

Κι άρχισα να πιστεύω στους αγγέλους

που αφήνουν

τα σκοτάδια ή τους ουρανούς

κι έρχονται κοντά μας

να μας μοιράσουν τη χαρά.

Όταν  την Άνοιξη

παίζοντας στις αλέες του κήπου

θα γρατζουνάει το γόνατο

πόσο θα λαχταράει η καρδιά μου.

Την άλλη Άνοιξη

Στους ίδιους κήπους

με τα πολύχρωμα λουλούδια

τ΄ αηδόνια στα κλαδιά θα κελαηδούν

ή θα σιωπούν

να αφουγκρασθούν

τα χτυποκάρδια σου

Καλοκαίρι

Βγαίνεις από τα κύματα

και αγκαλιάζεις το παιδί

που σου χαμογελάει

Κυκλάμινα στα βάζα

και στην  ποδιά ώριμα φρούτα

Δεν τον φοβάμαι το χειμώνα

Τώρα  πια έμαθα

Πως η ζωή είναι αθάνατη