« Κλειστόν
Λόγω Πάσχα»
«Τις μέρες του Απρίλη
Με το πράσινο θάμπος
Που γελάει ο κάμπος
Με το τριφύλλι»
Κλείνω τον υπολογιστή
Και πάω να φυτέψω κρεμμυδάκια στον κήπο του χωριού
Παίρνω μαζί μου:
Η παραφορά του Ερωταφίου
α ) ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΗ ΟΔΟΣ
β ) ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ
Σημ. Ο φίλος Γιώργος όχι μόνο τα δωρίζει, αλλά πληρώνει και τα ταχυδρομικά!
Εύχομαι σε όλους σας
Καλό Πάσχα
Να περάσετε καλά
Μισόκλειστα μάτια
στραμμένα στο έδαφος
κλίση μικρή του κεφαλιού
με φωτοστέφανο σαν Παναγιά
Στο διάφανο δέρμα ζωγραφισμένες
πίκρες παλιές και τα καινούργια όνειρα
Δάκρυ γλυφό
λαμπύριζε στο μάγουλο
Με τα χείλη το στέγνωσα
Την ώρα εκείνου του φιλιού
ανοίξανε οι ουρανοί
τα αστέρια σκόρπισαν στη γη
Σε μια γωνιά του παραδείσου
το μυστικό μας κρύψαμε
να μην το μάθουν βέβηλοι
και το μολύνουν
Η πρόσκληση, γεμάτη τρυφεράδα και συγκίνηση, ήρθε από τον kyriaz:
Να κάνω μια πρόταση;....Στις 23 Μαρτίου ,μέρα της γέννησής της, οι γνωστοί και φίλοι και όσοι άλλοι θα ήθελαν να τιμήσουν τη μνήμη της Πηγής Καφετζοπούλου,να ανεβάσουν ένα ποστ για εκείνη
Θέλω, με όλη μου την καρδιά, να αποθέσω και εγώ ένα λουλούδι στη μνήμη της Πηγής, της πιο ζεστής παρουσίας που γνώρισα στο Διαδίκτυο .
Επειδή, από αύριο και για μια βδομάδα, θα είμαι μακριά από υπολογιστές και το διαδίκτυο, το κάνω σήμερα.
Δεν χρειάζονται λόγια.
Παραθέτω μόνο ένα δικό της κείμενο, από τα πάρα πολλά που η ίδια είχε ανεβάσει στις ιστοσελίδες της.
¨Ένα παραμύθι με τίτλο "μια πληγή" και υπογραφή AlienP
Ήταν βλέπετε, μία από τις λίγες πληγές, που έχουν επιλέξει να ζουν ελεύθερες και ανεξάρτητες από τους αδύναμους ανθρώπους, έτσι δεν πλήγωνε κανέναν άλλο πέρα από τον μικρό, ευαίσθητο και ασήμαντο εαυτό της...
Η ιστορία της ξεκινάει από τότε που ένας ερωτευμένος νεαρός, χάραξε με τρόπο ζηλευτό το όνομα της αγαπημένης του, στον κορμό του δέντρου. Όμως κάποτε κατάλαβε πως δεν αγαπούσε πια την κοπέλα, επειδή κι εκείνη δεν τον αγαπούσε άλλο. Τότε, πήγε στο δάσος του καλοκαιριού και με διαβολεμένη μανία, προσπάθησε να εξαφανίσει το όνομά της.
Όταν ξεθύμανε αρκετά, έφυγε ευχαριστημένος κι ευτυχώς για εκείνον το μόνο που έμεινε από αυτή τη στενάχωρη ιστορία, ήταν μια κακάσχημη ουλή πάνω στον ταλαίπωρο κορμό, που δεν είχε καμιά διάθεση να ακολουθήσει τον απογοητευμένο νέο στις επόμενες του περιπέτειες.
Ύστερα ήρθε ο χρόνος, που τίποτα δεν του ξεφεύγει. Έφερε βροχές, ανέμους, ξηρασίες και με τα καπάτσα του χέρια, έδωσε στην ουλή ένα ιδιαίτερο σχήμα, μέρα με τη μέρα την έκανε όλο και πιο όμορφη. Μέχρι που όσοι την έβλεπαν, ποθούσαν να γίνει δική τους. Εκείνη όμως δεν ξεκολλούσε με τίποτα από το δέντρο, γιατί ήξερε καλά πως δεν ήταν για τα κότσια τους.
Ώσπου μια μέρα, έγινε αυτό που ήταν παντοτινή κρυφή ελπίδα της πληγής μας. Στάθηκε στη σκιά του δέντρου, ένας άνθρωπος τόσο όμορφος, καλός και δυνατός, που ήταν λες και πλάστηκε για να γίνει το ταίρι της.
Έλα να με πάρεις! Του είπε.
Εκείνος, γενναίος όπως ήταν, άνοιξε διάπλατα την αγκαλιά του και την καλοδέχτηκε φιλόξενα. Μόνο που ήταν λίγο πιο βαριά απ’ ότι υπολόγισε και αρχικά έχασε για λίγο την ισορροπία του. Όμως, χωρίς να πανικοβληθεί, στηρίχτηκε γερά στα πόδια του και ανάσανε.
Ευτυχισμένος αυτός που αντέχει τις πληγές του! Είπε το σοφό, γέρικο δέντρο.
Ο άνθρωπος χαμογέλασε γλυκά και πήρε το δρόμο του γυρισμού για το σπίτι, όπου έζησε καλά ως τα βαθιά γεράματα, μαζί με την πληγή του.
Κι εσείς, αν τύχει φέτος να περάσετε από το δάσος του καλοκαιριού και τα φέρει έτσι ο καιρός κάποια πληγή να σας διαλέξει για δικούς της, η ώρα η καλή! Ποιος ξέρει άλλωστε, μπορεί αυτή η νέα σας πληγή να σας χαρίσει φτερά για να πετάξετε πιο ψηλά. Το ότι η ζωή είναι δύσκολη, δεν σημαίνει πως δεν μπορεί να είναι και ωραία!
Χιονίζει κι απόψε το έστρωσε πάλι
Βρεγμένα τα ξύλα καπνίζουν στο τζάκι
Κρυώνω και πίνω αισθάνομαι ζάλη
Μας ρήμαξε ο πόνος και γίναμε ράκη
Βρεγμένα τα ξύλα καπνίζουν στο τζάκι
Κυλάει ο χρόνος κι αφήνει σημάδια
Μας ρήμαξε ο πόνος και γίναμε ράκη
Τα γήπεδα που έτρεχα μείνανε άδεια
Κυλάει ο χρόνος κι αφήνει σημάδια
Στο δέρμα αυλάκια βαθιά οι ρυτίδες
Τα γήπεδα που έτρεχα μείνανε άδεια
Στενέψανε οι δρόμοι γέμισαν παγίδες
Στο δέρμα αυλάκια βαθιά οι ρυτίδες
Μα νοιώθω ανάγκη για ένα σου χάδι
Στενέψανε οι δρόμοι γέμισαν παγίδες
Στερεύει το κρύο νερό στο πηγάδι
Μα νοιώθω ανάγκη για ένα σου χάδι
Να γύρω στον κόρφο σου το άσπρο κεφάλι
Στερεύει το κρύο νερό στο πηγάδι
Χιονίζει κι απόψε το έστρωσε πάλι
γλυφό το δάκρυ στο μάγουλο
Ξανάγινα μικρό παιδί
κι αρμενίζω στη θάλασσα του ονείρου
Άσε την πνοή σου μαΐστρο δροσερό
να φουσκώσει το πανί της βάρκας μου
Έχω ανάγκη να ταξιδέψω
στα παιδικά όνειρα που στερήθηκα
Σέρνει αργά τα βήματα του
Και σιγοψιθυρίζει ένα σκοπό
Τραγούδι ηρωικό της νιότης του
Στους κυρτωμένους ώμους του
Τι όνειρα κουβάλησε.
Ακόμα τον βαραίνουν
γιατί δεν έστερξε να βγουν αληθινά.
Ακούει μακριά
Ένα αδέσποτο σκυλί που αλυχτάει
Έχει στις τσέπες του παλτού του
Ψωμί να το ταΐσει
Νερό να το ποτίσει
Στη μέσα τσέπη,
αυτή στο μέρος της καρδιάς,
έχει κρυμμένα ψίχουλα
για τα πουλάκια τ’ ουρανού
Βέβαια, είναι τρελός
Τον τρέλαναν οι λογικοί
που καίνε δάση σκιερά
και κατουράνε στα ρυάκια
Μα πώς θα πιουν θολό νερό τα ελαφάκια;
Α! βέβαια, είναι τρελός
Στον κόσμο τον σημερινό
επέλεξε την τρυφερότητα.
Η μνήμη πάλι σ΄ έφερε
γυμνή και αλαβάστρινη
να συμπληρώσεις την εικόνα
το πράσινο του λόφου
το τυρκουάζ της θάλασσας
Βγαίνεις από τα κύματα
κι έρχεσαι προς το μέρος μου
Στάζουν στα άσπρα βότσαλα
στάλες θαλασσινό νερό
Σκουπίζω τα μαλλιά σου
και πιάνω τα πινέλα
Τώρα θα τελειώσουμε
τον πίνακα π΄ αρχίσαμε
τριάντα χρόνια πριν
Δώσε μου την απόχρωση
της σάρκας της αφής της ηδονής
Θόλωσε το τοπίο
πάλι στη μέση μείναμε
Όλα μένουν ημιτελή
σαν τούτο εδώ το ποίημα
Ένα blog που με συγκίνησε
και αξίζει, νομίζω,
να το επισκεφτούμε όλοι,
-ιδιαίτερα όσοι κρατούν κιμωλία-.
Με άσπρα βότσαλα έγραψα
μια λέξη τρυφερή
Τη διάβασε το πρώτο κύμα
και στο βυθό την έκρυψε
Στ΄ ακροθαλάσσι σα βρεθείς
το φλοίσβο αφουγκράσου
θα ψιθυρίζει μυστικά
να μη το μάθει άλλος κανείς
ποιο πεύκο του παράδεισου
Εκείνη που έπλασα αέρινη και ιδανική στέκεται εμπρός μου έτοιμη να πληρώσει τα κενά μου τώρα που πιότερο έχω ανάγκη την ολοκλήρωση Κι εσύ επίσης Μάτια καστανά σαρκώδη χείλη Αναθρώσκει ο καπνός του τσιγάρου - Σε ποια θεά θυμίαμα; – αντικριστά της στέκεσαι σε θέση πλεονεκτική Αδέξια πασχίζω να σας ταιριάσω και να περάσω από το όνειρο λίγα κομμάτια στην πραγματικότητα
Πριν αρκετές μέρες μια ευχάριστη έκπληξη με περίμενε στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο: Ο φίλος- αν και τον γνωρίζω μόνο μέσω του blog – Θοδωρής Βοριάς, μου έστειλε « Το τρύπιο ταβάνι » του
Το διάβασα και μου άρεσε.
Ήξερα ,βέβαια, τη δουλειά του Θοδωρή. Παρακολουθώ τις αναρτήσεις του – κι εκείνος τις δικές μου –
Αυτές τις μέρες, που μια ίωση με περιόρισε στο σπίτι, το ξαναδιάβασα και το χάρηκα πάλι.
Χαμηλόφωνος, χωρίς περιττά στολίδια αναζητά την ουσία και τη βρίσκει.
Έχει κατακτήσει τον προσωπικό του τρόπο έκφρασης κι αυτό είναι πολύ σημαντικό
Επιτρέψτε μου να σας προσφέρω λίγους στίχους του
Ελλάδα του ονείρου
Πήρα την πέτρα,
πήρες το αγέρι της αυγής
Πήρα το ξερόκλαδο,
πήρες τη φλόγα του μεσημεριού
Πήρα την ξεραμένη λάσπη,
πήρες το κοκκίνισμα του δειλινού.
Κάθισα εγώ στην παραλία της Σκοτίνας
κι εσύ στην κορυφή του Ολύμπου,
να ονειρευτούμε,
Να φτιάξουμε καινούργια Ελλάδα.
Κι ονειρευτήκαμε όλη τη νύχτα
κι ονειρευτήκαμε στην ξαστεριά
ακόμα εκείνη την Ελλάδα ονειρευόμαστε
Ο προβληματισμός του για μια δίκαιη κοινωνία κυριαρχεί.
Κάθε Παρασκευή έχει πορείες με δεκάδες διαδηλωτές
κι άλλοι, χιλιάδες
φτιάχνουν την απεργία τριήμερη αργία.
***
Τις νύχτες , στις έρημες συνοικίες
οι πλάκες κλαίνε,
μοιρολογάνε τα άσημα μυστικά
κάθε διαβάτη
Ένα χάι-κου που πολλοί θα το ζήλευαν
Στην παχιά σκιά
όσο κι αν σε ποτίζουν
χλωμά θ΄ αθίζεις
Η ανθρωπιά και η ευαισθησία, ναι, γίνονται ποίημα
Πάρκιγκ
Την ώρα που παρκάρεις το αμάξι σου
στο πεζοδρόμιο, πάνω στη ράμπα
για καροτσάκια αναπήρων,
την ώρα εκείνη της μανούβρας
ο ανθρωπισμός σου
ζαλίζεται κι αποκοιμιέται
Είναι αισιόδοξη η κατάληξη του βιβλίου
Ένα παιδί γεννιέται
ένα στάχυ ξεφυτρώνει,
μια σημαία κυματίζει...
χίλιες φωνές τραγουδούν:
Αυτός ο κόσμος
δεν μπορεί παρά να ζήσει.
Νοιώθω βαθιά συγκίνηση κάθε φορά που διαπιστώνω πως αποδίδει καρπούς η προσπάθεια επικοινωνίας με αυτούς που αγαπούν την ποίηση
Σε ευχαριστώ φίλε Θοδωρή
( Την υπόδειξη του Γ.Π. Ακολούθησα )
Κρύβω στις τσέπες μου
κομμάτια καλοκαιρινού ουρανού
Τον χειμώνα
θα σου δωρίσω ένα
Σημείωση: Γ.Π .= Γιάννης Πατίλης " Διαδρομές στην ίδια πόλη "
Πέρασαν περίπου δέκα μέρες από τότε που παρήγγειλα και ο βιβλιοπώλης της γειτονιάς μου έφερε τον « καινό διαιρέτη » του φίλου ποιητή Γιάννη Ευθυμιάδη .
Από τη μια οι εκλογές, από την άλλη η ποίηση.
Η ζυγαριά γέρνει προς τη μεριά της ποίησης
Λιτό καλαίσθητο εξώφυλλο και συγκλονιστικό περιεχόμενο.
Το οπισθόφυλλο θα το βρείτε εδώ.
Δεν είναι μια συλλογή ποιημάτων αλλά μια επική σύνθεση.
Πρωταγωνιστές ο χρόνος και το φως. Η προσπάθεια του ανθρώπου να αναληφθεί στους ουρανούς και να γνωρίσει την ουσία της ζωής - και της ποίησης -
Ένα δέντρο που οι ρίζες του ακουμπάνε στον Όμηρο και ποτίζονται από τα νερά του ποταμού Σκάμαντρου. Δροσιζόμαστε στη σκιά του και τα ψηλά κλαδιά του μας δείχνουν το μέλλον.
Διάβασα και ξαναδιάβασα όλο το βιβλίο
Απόλαυση
Χωρισμένο σε ενότητες, με τίτλο σε κάθε ποίημα και στο κάτω μέρος των σελίδων στίχοι – αποφθέγματα , που , εγώ τουλάχιστον, μόνο στη « Μαρία Νεφέλη » του Οδυσσέα Ελύτη θυμάμαι να ξανασυνάντησα.
Κάποιες φορές διάβασα μόνο το κείμενο, χωρίς τίτλους και αποφθέγματα και άλλες φορές μόνο τα αποφθέγματα.
Και κάθε φορά δυνατή συγκίνηση.
Το διάβασα και δυνατά.
Θρόιζαν οι λέξεις και στα αυτιά μου έφτανε μουσική.
Η σύνθεση κλείνει με το ποίημα που δίνει τον τίτλο στο βιβλίο.
Γραμμένο σε μια κατακόρυφη στήλη, με τις λέξεις να μη χωρίζουν, σαν επιγραφή σε αρχαία πέτρα.
Θα προτιμούσα αυτή τη γραφή άτονη και με κεφαλαία γράμματα.
Μετά από αυτή την εμπειρία, θα δυσκολευτώ να ξαναγράψω στίχους, δεν αντέχεται η σύγκριση.
Δεν είμαι ειδικός και δεν κάνω κριτική παρουσίαση.
Τη χαρά και τον ενθουσιασμό μου μόνο θέλω να καταθέσω.
Όσοι αγαπάτε την ποίηση, διαβάστε τον «καινό διαιρέτη».
Θα αλλάξει τον τρόπο που βλέπετε κάποια πράγματα και θα πολλαπλασιάσει την Αρμονία και την Ομορφιά που κρύβετε στην ψυχή σας.
Πριν τελειώσει ο Αύγουστος
το πρώτο κυκλάμινο φύτρωσε
στη ρίζα μιας τριανταφυλλιάς που ποτιζόταν
κι έφερε το φθινόπωρο
προτού τα πρωτοβρόχια
διώξουν το καλοκαίρι
Θα το βάλλω
ανάμεσα στις σελίδες ενός βιβλίου
κι αποξηραμένο θα το διατηρήσω
να χαίρομαι την ομορφιά του
Ατελέσφορη μένει
η προσπάθεια αισιοδοξίας
Κομμένο ξηραμένο
όλα τη θλίψη υπογραμμίζουν
που κρύβεται στο βάθος
Εύχομαι σε όλους:
ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ
Περούλια ….
… Έρχομαι…
Με όσους δεν με επισκεφτούν
Στην βεράντα των Κόμπων
Τα ξαναλέμε τον Σεπτέμβριο
Η πρόσκληση ανανεώνεται
για να περιλάβει και τους καινούργιους φίλους
Υπενθυμίζω:
Οι Κόμποι ανήκουν στο Δήμο της Κορώνης
στο νομό Μεσσηνίας
Το χωριό δεν έχει οδούς και αριθμούς
Όποιον ντόπιο ή Αλβανό μετανάστη – και αυτοί στους Κόμπους έχουν ενσωματωθεί με τους ντόπιους – ρωτήσετε θα σας δείξει τη βεράντα του μπάρμπα Τάσου
ΥΓ. Γιάννη, Καλός ο "καινός διαιρέτης" αλλά και ο Καγκελάριος περιμένει...
Γλυφή η θλίψη της ζωής μου όλης
Σ΄ ένα βαθύ λυγμό συγκεντρωμένη
Σκορπίζεται χιλιοκομματιασμένη
Στο θόρυβο και τη βουή της πόλης
Οι χτύποι της καρδιάς τυμπάνων ήχοι
Και μουσική γλυκόλαλης φλογέρας
Που πήρε πέρα κι έφερε ο αέρας
Μακριά από τα τσιμεντένια τείχη
Δεν είμαι ΄γω το δυνατό λιοντάρι
Με νύχια σουβλερά και πλούσια χαίτη
Περήφανο στης λίμνης τον καθρέφτη
Μ΄ αδύνατα φτερά μικρό σπουργίτι
Σε κυνηγού εμπλέχτηκα το δίχτυ
Ας ήταν κάποιος να έρθει να με πάρει
Στα σπίτια τα παλιά τα εγκαταλειμμένα
Ραγίζουν οι σοβάδες στους υγρούς τους τοίχους
Στις άδειες κάμαρες γυρνώ κι ακούω ήχους
Που φέρνει ο άνεμος από τα περασμένα
Ακούραστος μοναχικός ρακοσυλλέκτης
Μαζεύω τα μικρά πολύχρωμα κουρέλια
Φτωχούλες ιστορίες κλάματα και γέλια
Των μηνυμάτων είμαι ο πομπός κι ο δέκτης
Έχω τα φύλλα της καρδιάς ξεδιπλωμένα
Μιαν ανταπόκριση ειλικρινή σε ένα
Δειλό μύχιο σκίρτημα πασχίζω να βρω
Κλειστά τα βλέφαρα τα μάτια μου στραμμένα
στο μέσα φως. Σβηστό. Όνειρα προδομένα
Πίσω απ΄ το κόκκινο παραφυλάει το μαύρο
Οι δρόμοι της μοναξιάς και της θλίψης συγκλίνουν κι ακολουθεί μονοπάτι δύσβατο κι ανηφορικό. Εγώ πήρα πορεία αντίστροφη. Κατρακύλησα από ψηλά κι αναζητώ τις ρίζες. Στο σταυροδρόμι έστριψα στη μοναξιά.
Μα δεν την άντεχα.
Σταματούσα τους οδοιπόρους και τους έδειχνα τη συλλογή μου. Μισοσχισμένα αλμυρά χαρτιά με λίγες φράσεις κάποτε με λίγες σπαραγμένες λέξεις. Μερικοί τα αναγνώριζαν. Είναι μηνύματα ναυαγών - μου έλεγαν - κρυμμένα σε μπουκάλια και ριγμένα στα πέλαγα. Ένας δάγκασε το χαρτί κι ένιωσε την αρμύρα της θάλασσας - έτσι είπε -. Μα η αρμύρα έχει κι άλλες αιτίες. Κι ο ιδρώτας είναι αλμυρός και το δάκρυ επίσης, αντέταξα.
Παραμερίστε τρελοί, κραύγασε κάποιος βιαστικός κι ας μην του κλίναμε το δρόμο.
Μα τι είναι τρέλα; Κι αν είμαστε τρελοί, δεν βλέπει πως χαιρετιόμαστε με σεβασμό;
