Το 1ο Γυμνάσιο Ζεφυρίου

Ένα blog που με συγκίνησε
και αξίζει, νομίζω,
να το επισκεφτούμε όλοι,
-ιδιαίτερα όσοι κρατούν κιμωλία-.

pRoper edUcation

Μικρά βότσαλα

Με άσπρα βότσαλα έγραψα

μια λέξη τρυφερή

Τη διάβασε το πρώτο κύμα

και στο βυθό την έκρυψε

Στ΄ ακροθαλάσσι σα βρεθείς

το φλοίσβο αφουγκράσου

θα ψιθυρίζει μυστικά

να μη το μάθει άλλος κανείς

ποιο πεύκο του παράδεισου

εδιάλεξα για μας

ΣΑΝ ΤΟΝ ΚΑΠΝΟ ΤΟΥ ΤΣΙΓΑΡΟΥ

Εκείνη που έπλασα

αέρινη και ιδανική

στέκεται εμπρός μου

έτοιμη να πληρώσει τα κενά μου

τώρα που πιότερο έχω ανάγκη την ολοκλήρωση

Κι  εσύ επίσης

Μάτια καστανά σαρκώδη χείλη

Αναθρώσκει ο καπνός του τσιγάρου

- Σε ποια θεά θυμίαμα; –

αντικριστά της στέκεσαι

σε θέση πλεονεκτική

Αδέξια πασχίζω να σας ταιριάσω

και να περάσω από το όνειρο

λίγα κομμάτια στην πραγματικότητα

Για το τρύπιο ταβάνι

Πριν αρκετές μέρες μια ευχάριστη έκπληξη με περίμενε στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο: Ο φίλος- αν και τον γνωρίζω μόνο μέσω του blog – Θοδωρής Βοριάς, μου έστειλε « Το τρύπιο ταβάνι » του

Το διάβασα και μου άρεσε.

Ήξερα ,βέβαια, τη δουλειά του Θοδωρή. Παρακολουθώ τις αναρτήσεις του – κι εκείνος τις δικές μου –

Αυτές τις μέρες, που μια ίωση με περιόρισε στο σπίτι, το ξαναδιάβασα και το χάρηκα πάλι.

Χαμηλόφωνος, χωρίς περιττά στολίδια αναζητά την ουσία και τη βρίσκει.

Έχει κατακτήσει τον προσωπικό του τρόπο έκφρασης κι αυτό είναι πολύ σημαντικό

Επιτρέψτε μου να σας προσφέρω λίγους στίχους του

Ελλάδα του ονείρου

Πήρα την πέτρα,

πήρες το αγέρι της αυγής

Πήρα το ξερόκλαδο,

πήρες τη φλόγα του μεσημεριού

Πήρα την ξεραμένη λάσπη,

πήρες το κοκκίνισμα του δειλινού.

Κάθισα εγώ στην παραλία της Σκοτίνας

κι εσύ στην κορυφή του Ολύμπου,

να ονειρευτούμε,

Να φτιάξουμε καινούργια Ελλάδα.

Κι ονειρευτήκαμε όλη τη νύχτα

κι ονειρευτήκαμε στην ξαστεριά

ακόμα εκείνη την Ελλάδα ονειρευόμαστε

Ο προβληματισμός του για μια δίκαιη κοινωνία κυριαρχεί.

Κάθε Παρασκευή έχει πορείες με δεκάδες διαδηλωτές

κι άλλοι, χιλιάδες

φτιάχνουν την απεργία τριήμερη αργία.

***

Τις νύχτες , στις έρημες συνοικίες

οι πλάκες κλαίνε,

μοιρολογάνε τα άσημα μυστικά

κάθε διαβάτη

Ένα χάι-κου που πολλοί θα το ζήλευαν

Στην παχιά σκιά

όσο κι αν σε ποτίζουν

χλωμά θ΄ αθίζεις

Η ανθρωπιά και η ευαισθησία, ναι, γίνονται ποίημα

Πάρκιγκ

Την ώρα που παρκάρεις το αμάξι σου

στο πεζοδρόμιο, πάνω στη ράμπα

για καροτσάκια αναπήρων,

την ώρα εκείνη της μανούβρας

ο ανθρωπισμός σου

ζαλίζεται κι αποκοιμιέται

Είναι αισιόδοξη η κατάληξη του βιβλίου

Ένα παιδί γεννιέται

ένα στάχυ ξεφυτρώνει,

μια σημαία κυματίζει...

χίλιες φωνές τραγουδούν:

Αυτός ο κόσμος

δεν μπορεί παρά να ζήσει.

Νοιώθω βαθιά συγκίνηση κάθε φορά που διαπιστώνω πως αποδίδει καρπούς η προσπάθεια επικοινωνίας με αυτούς που αγαπούν την ποίηση

Σε ευχαριστώ φίλε Θοδωρή

ΜΝΗΜΗ ΝΥΝ ΚΑΙ ΑΙΕΝ

Κάθε πέπλο που έβγαζε
Ξαλάφρωνε από μία ενοχή
Κι ανέβαινε λίγα σκαλιά
Στην επουράνια σκάλα
Βγάζοντας το τελευταίο πέπλο
Πέταξε την τελευταία ενοχή
Κι έτσι γυμνή κι ανάερη
Έφτασε στον έβδομο ουρανό
Εκεί συναντηθήκαμε
Το αίμα της μου πρόσφερε
Βατόμουρα με στάλες πρωινής δροσιάς
Μέλι και κόκκινο κρασί
Μέθυσε η στιγμή
Κι έγινε μνήμη

ΕΤΕΡΟΘΑΛΕΣ

( Την υπόδειξη του Γ.Π. Ακολούθησα )

Κρύβω στις τσέπες μου
κομμάτια καλοκαιρινού ουρανού
Τον χειμώνα
θα σου δωρίσω ένα

Σημείωση: Γ.Π .= Γιάννης Πατίλης " Διαδρομές στην ίδια πόλη "

Διαιρέτες και πολλαπλασιαστές

Πέρασαν περίπου δέκα μέρες από τότε που παρήγγειλα και ο βιβλιοπώλης της γειτονιάς μου έφερε τον « καινό διαιρέτη » του φίλου ποιητή Γιάννη Ευθυμιάδη .
Από τη μια οι εκλογές, από την άλλη η ποίηση.
Η ζυγαριά γέρνει προς τη μεριά της ποίησης
Λιτό καλαίσθητο εξώφυλλο και συγκλονιστικό περιεχόμενο.
Το οπισθόφυλλο θα το βρείτε εδώ.
Δεν είναι μια συλλογή ποιημάτων αλλά μια επική σύνθεση.
Πρωταγωνιστές ο χρόνος και το φως. Η προσπάθεια του ανθρώπου να αναληφθεί στους ουρανούς και να γνωρίσει την ουσία της ζωής - και της ποίησης -
Ένα δέντρο που οι ρίζες του ακουμπάνε στον Όμηρο και ποτίζονται από τα νερά του ποταμού Σκάμαντρου. Δροσιζόμαστε στη σκιά του και τα ψηλά κλαδιά του μας δείχνουν το μέλλον.
Διάβασα και ξαναδιάβασα όλο το βιβλίο
Απόλαυση
Χωρισμένο σε ενότητες, με τίτλο σε κάθε ποίημα και στο κάτω μέρος των σελίδων στίχοι – αποφθέγματα , που , εγώ τουλάχιστον, μόνο στη « Μαρία Νεφέλη » του Οδυσσέα Ελύτη θυμάμαι να ξανασυνάντησα.
Κάποιες φορές διάβασα μόνο το κείμενο, χωρίς τίτλους και αποφθέγματα και άλλες φορές μόνο τα αποφθέγματα.
Και κάθε φορά δυνατή συγκίνηση.
Το διάβασα και δυνατά.
Θρόιζαν οι λέξεις και στα αυτιά μου έφτανε μουσική.
Η σύνθεση κλείνει με το ποίημα που δίνει τον τίτλο στο βιβλίο.
Γραμμένο σε μια κατακόρυφη στήλη, με τις λέξεις να μη χωρίζουν, σαν επιγραφή σε αρχαία πέτρα.
Θα προτιμούσα αυτή τη γραφή άτονη και με κεφαλαία γράμματα.
Μετά από αυτή την εμπειρία, θα δυσκολευτώ να ξαναγράψω στίχους, δεν αντέχεται η σύγκριση.
Δεν είμαι ειδικός και δεν κάνω κριτική παρουσίαση.
Τη χαρά και τον ενθουσιασμό μου μόνο θέλω να καταθέσω.
Όσοι αγαπάτε την ποίηση, διαβάστε τον «καινό διαιρέτη».
Θα αλλάξει τον τρόπο που βλέπετε κάποια πράγματα και θα πολλαπλασιάσει την Αρμονία και την Ομορφιά που κρύβετε στην ψυχή σας.

Η ΑΠΟΧΡΩΣΗ ΤΟΥ ΜΟΒ

Πριν τελειώσει ο Αύγουστος
το πρώτο κυκλάμινο φύτρωσε
στη ρίζα μιας τριανταφυλλιάς που ποτιζόταν
κι έφερε το φθινόπωρο
προτού τα πρωτοβρόχια
διώξουν το καλοκαίρι

Θα το βάλλω
ανάμεσα στις σελίδες ενός βιβλίου
κι αποξηραμένο θα το διατηρήσω
να χαίρομαι την ομορφιά του

Ατελέσφορη μένει
η προσπάθεια αισιοδοξίας
Κομμένο ξηραμένο
όλα τη θλίψη υπογραμμίζουν
που κρύβεται στο βάθος

Επιστροφή

Γύρισα

Διασχίζοντας

Την ολόμαυρη ράχη της Πελοποννήσου

... και δεν βρίσκω λόγια...

Πώς να εκφράσεις

Θλίψη...

Αγανάκτηση...

Οργή...

Καλές Διακοπές

Εύχομαι σε όλους:
ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Περούλια ….
… Έρχομαι…




Με όσους δεν με επισκεφτούν
Στην βεράντα των Κόμπων
Τα ξαναλέμε τον Σεπτέμβριο

Η πρόσκληση ανανεώνεται
για να περιλάβει και τους καινούργιους φίλους

Υπενθυμίζω:
Οι Κόμποι ανήκουν στο Δήμο της Κορώνης
στο νομό Μεσσηνίας

Το χωριό δεν έχει οδούς και αριθμούς
Όποιον ντόπιο ή Αλβανό μετανάστη – και αυτοί στους Κόμπους έχουν ενσωματωθεί με τους ντόπιους – ρωτήσετε θα σας δείξει τη βεράντα του μπάρμπα Τάσου

ΥΓ. Γιάννη, Καλός ο "καινός διαιρέτης" αλλά και ο Καγκελάριος περιμένει...

ΚΑΛΕΣΜΑ

Γλυφή η θλίψη της ζωής μου όλης
Σ΄ ένα βαθύ λυγμό συγκεντρωμένη
Σκορπίζεται χιλιοκομματιασμένη
Στο θόρυβο και τη βουή της πόλης

Οι χτύποι της καρδιάς τυμπάνων ήχοι
Και μουσική γλυκόλαλης φλογέρας
Που πήρε πέρα κι έφερε ο αέρας
Μακριά από τα τσιμεντένια τείχη

Δεν είμαι ΄γω το δυνατό λιοντάρι
Με νύχια σουβλερά και πλούσια χαίτη
Περήφανο στης λίμνης τον καθρέφτη

Μ΄ αδύνατα φτερά μικρό σπουργίτι
Σε κυνηγού εμπλέχτηκα το δίχτυ
Ας ήταν κάποιος να έρθει να με πάρει

Μοναχικός ρακοσυλλέκτης

Στα σπίτια τα παλιά τα εγκαταλειμμένα
Ραγίζουν οι σοβάδες στους υγρούς τους τοίχους
Στις άδειες κάμαρες γυρνώ κι ακούω ήχους
Που φέρνει ο άνεμος από τα περασμένα

Ακούραστος μοναχικός ρακοσυλλέκτης
Μαζεύω τα μικρά πολύχρωμα κουρέλια
Φτωχούλες ιστορίες κλάματα και γέλια
Των μηνυμάτων είμαι ο πομπός κι ο δέκτης

Έχω τα φύλλα της καρδιάς ξεδιπλωμένα
Μιαν ανταπόκριση ειλικρινή σε ένα
Δειλό μύχιο σκίρτημα πασχίζω να βρω

Κλειστά τα βλέφαρα τα μάτια μου στραμμένα
στο μέσα φως. Σβηστό. Όνειρα προδομένα
Πίσω απ΄ το κόκκινο παραφυλάει το μαύρο

ΜΙΑ ΑΔΟΞΗ ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΑΚΟΜΗ

Οι δρόμοι της μοναξιάς και της θλίψης συγκλίνουν κι ακολουθεί μονοπάτι δύσβατο κι ανηφορικό. Εγώ πήρα πορεία αντίστροφη. Κατρακύλησα από ψηλά κι αναζητώ τις ρίζες. Στο σταυροδρόμι έστριψα στη μοναξιά.
Μα δεν την άντεχα.
Σταματούσα τους οδοιπόρους και τους έδειχνα τη συλλογή μου. Μισοσχισμένα αλμυρά χαρτιά με λίγες φράσεις κάποτε με λίγες σπαραγμένες λέξεις. Μερικοί τα αναγνώριζαν. Είναι μηνύματα ναυαγών - μου έλεγαν - κρυμμένα σε μπουκάλια και ριγμένα στα πέλαγα. Ένας δάγκασε το χαρτί κι ένιωσε την αρμύρα της θάλασσας - έτσι είπε -. Μα η αρμύρα έχει κι άλλες αιτίες. Κι ο ιδρώτας είναι αλμυρός και το δάκρυ επίσης, αντέταξα.
Παραμερίστε τρελοί, κραύγασε κάποιος βιαστικός κι ας μην του κλίναμε το δρόμο.
Μα τι είναι τρέλα; Κι αν είμαστε τρελοί, δεν βλέπει πως χαιρετιόμαστε με σεβασμό;

Συμβουλές

ΟΔΗΓΙΑΙ ΠΡΟΣ ΝΕΟΝ ΠΟΙΗΤΗΝ

Μίμησις Κ.Π. Καβάφη


Όταν δυνατό σκίρτημα
Την ψυχή ή το κορμί σου
- αν και τα δυο, έτι καλύτερον -
συνεπαίρνει,
Άφησε το να οδηγήσει το χέρι σου
Και στο χαρτί κατέγραψε το.
Μη νοιάζεσαι
αν στην πραγματική ζωή
ή στον κόσμο της φαντασίας σου, συμβαίνει
Νηφάλιος, ύστερα,
Καθαρόγραψε το και δημοσιοποίησε το.
Κάποιοι, τες στιγμές που έζησες, θα νοιώσουν
και με τη δική σου έκφανση του ωραίου
θα συγκινηθούν
Πολλοί, θα σε περιγελάσουν
Είναι πολλοί , αλίμονο, πάρα πολλοί
όσοι δεν μπόρεσαν
μηδέ στο πρώτο το σκαλί να φτάσουν
Αγνόησε τους
Τυχερός εσύ που βγήκες
στον πηγαιμό για το νησί της Τέχνης

3 Χάι-κου

Ι
Κάνει τις πέτρες
Ο πανδαμάτωρ χρόνος
Λεία βότσαλα


ΙΙ
Χίμηξαν πάλι
Όνειρα προδομένα
Να με σπαράξουν


ΙΙΙ
Φυλλορρόησε
Ένα τριαντάφυλλο
Μα ευωδιάζει

Πόρτες και παράθυρα

Δεν μπόρεσα ακόμα να διακρίνω

Τι δίνει μεγαλύτερη ευχαρίστηση

Μια καλή ζαριά

στον ταβλαδόρο για να κλείσει τις πόρτες

ή ένας πετυχημένος στίχος

στον ποιητή για να ανοίξει ένα παράθυρο

στον ουρανό



Όμως ναι, είμαι βέβαιος,

για να είναι η ευχαρίστηση σωστή

πρέπει η ζαριά να κλείνει πόρτες

και ο στίχος να ανοίγει ένα παράθυρο

Τα κοχύλια μου

Έρημη η απέραντη παραλία
Ανοιξιάτικες μέρες γαλήνης
Στραφταλίζει στα γαλάζια νερά
ο ήλιος του απογεύματος

Ακολουθώ στην ψιλή άμμο
τα ίχνη που άφησε ο προηγούμενος
Ίσως κάποιος άλλος
ακολουθήσει τα δικά μου

Αφημένα στο ράφι
λίγα βότσαλα
και κάποιες αχιβάδες
να θυμίζουν τις στιγμές

Ώσπου να μετακομίσουμε
Κι αραχνιασμένα
Ένα χέρι θα τα πετάξει
στα σκουπίδια

Η επίσκεψη

Ήρθε από μακριά
Νέα και όμορφη
Με επισκέφτηκε
Όταν πάσχιζα να επουλώσω την πληγή
Που το μαχαίρι του χρόνου βαθαίνει

Με πήρε στα φτερά της
Και απογειωθήκαμε

Λάμπουν στο φως
Γυμνά μέλη που σπαρταράνε

Δάκρυ γλυφή δροσοσταλίδα
Κυλά στο αυλάκι μιας ρυτίδας

Όταν φύγει θα έχει
Στα μαύρα της μαλλιά καρφιτσωμένο
Ένα αστέρι
Και στην ψυχή της
Την ανάμνηση μιας τρυφερής στιγμής

Άτιτλο

Ο Einstein περιέγραψε
το χώρο και το χρόνο
Ένα τετραδιάστατο συνεχές
Εγώ ζω
σ΄ ένα τετράδιο άστατο ασυνεχές

Οι σημαίες

Άλλοτε
οι σημαίες ήταν πάνινες
Αυτοί που τις κρατούσαν
τις έβαφαν κόκκινες
με το αίμα τους

Σήμερα
οι σημαίες είναι πλαστικές
Ρυπαίνουν κι αυτές το περιβάλλον