Δεν μπόρεσα ακόμα να διακρίνω
Τι δίνει μεγαλύτερη ευχαρίστηση
Μια καλή ζαριά
στον ταβλαδόρο για να κλείσει τις πόρτες
ή ένας πετυχημένος στίχος
στον ποιητή για να ανοίξει ένα παράθυρο
στον ουρανό
Όμως ναι, είμαι βέβαιος,
για να είναι η ευχαρίστηση σωστή
πρέπει η ζαριά να κλείνει πόρτες
και ο στίχος να ανοίγει ένα παράθυρο
Έρημη η απέραντη παραλία
Ανοιξιάτικες μέρες γαλήνης
Στραφταλίζει στα γαλάζια νερά
ο ήλιος του απογεύματος
Ακολουθώ στην ψιλή άμμο
τα ίχνη που άφησε ο προηγούμενος
Ίσως κάποιος άλλος
ακολουθήσει τα δικά μου
Αφημένα στο ράφι
λίγα βότσαλα
και κάποιες αχιβάδες
να θυμίζουν τις στιγμές
Ώσπου να μετακομίσουμε
Κι αραχνιασμένα
Ένα χέρι θα τα πετάξει
στα σκουπίδια
Ήρθε από μακριά
Νέα και όμορφη
Με επισκέφτηκε
Όταν πάσχιζα να επουλώσω την πληγή
Που το μαχαίρι του χρόνου βαθαίνει
Με πήρε στα φτερά της
Και απογειωθήκαμε
Λάμπουν στο φως
Γυμνά μέλη που σπαρταράνε
Δάκρυ γλυφή δροσοσταλίδα
Κυλά στο αυλάκι μιας ρυτίδας
Όταν φύγει θα έχει
Στα μαύρα της μαλλιά καρφιτσωμένο
Ένα αστέρι
Και στην ψυχή της
Την ανάμνηση μιας τρυφερής στιγμής
Άλλοτε
οι σημαίες ήταν πάνινες
Αυτοί που τις κρατούσαν
τις έβαφαν κόκκινες
με το αίμα τους
Σήμερα
οι σημαίες είναι πλαστικές
Ρυπαίνουν κι αυτές το περιβάλλον
Ι
Φυλακισμένα
Μυρμηγκιάζουν τα χάδια
Στ΄ ακροδάχτυλα
ΙΙ
Ένα σπουργίτι
Ράμφισε το τζάμι μου
Του ΄έριξα σπόρους
ΙΙΙ
Αντρίκειο σώμα
Ολόγυμνο ετάφη
Στο κρύο χώμα
ΙV
Διάφανο μένει
Το δέρμα του τζίτζικα
Μόλις το άλλαξε
V
Κόμπος ιδρώτα
Λαμπύριζε στο στήθος
Γλυφός σα δάκρυ
ΜΙΚΡΗ ΟΔΟΙΠΟΡΙΑ
Πήρα το δρόμο για τον ουρανό
Δε γινόταν διαφορετικά
Τούτο τ' ανοιξιάτικο βράδυ
που ο ζέφυρος κυκλοφορεί στις φλέβες μου
και τ' αστέρια με πετροβολούν
Σαν έφτασα στο δάσος
κάθισα στη ρίζα του γνωστού μας πεύκου
ακούμπησα τη ράχη στον κορμό του
και σε περιμένω να συνεχίσουμε μαζί
'Έχω στο δισάκι μου ψωμί και νερό
το φλάουτο
και δυο κρινάκια του αγρού
Το μήνα Απρίλη, κάποιος τον χαρακτήρισε σκληρό, κάποιος άλλος δεν τον έβλεπε μα κρατούσε ημερολόγιο για αυτόν τον αθέατο Απρίλη.
Για μένα, ελπίζω να είναι μαλακός, ορατός, γεμάτος λουλούδια και …τσίκνα.
Σας εύχομαι λοιπόν, από τώρα
Καλό Πάσχα
Με υγεία και ευτυχία
Και κλείνω τον υπολογιστή.
Θα τα ξαναπούμε, με το καλό, το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Απρίλη
Με αγάπη
Τάσος
Πριν αρκετές ημέρες, όταν το παιχνίδι των πέντε λέξεων βρισκόταν στο φόρτε του, η annamaria με προσκάλεσε με τις λέξεις:
εικόνες , άκουσμα , απεραντοσύνη , ανάσες , ελπίδα.
Είχε προηγηθεί άλλη πρόσκληση και αυτές οι λέξεις έμειναν παραπονεμένες.
Τριγύριζαν όμως στο μυαλό μου και στο τέλος προέκυψε το πιο κάτω σονέτο.
Δείτε το σαν άσκηση γραφής
Σιγοψιθύρισες παλιό τραγούδι
Στο άκουσμα του σώπασαν τα αηδόνια
Ήρθαν της άνοιξης τα χελιδόνια
Κι είχαν στο ράμφος τους ένα λουλούδι
Στον ώμο μου έγειρες με εμπιστοσύνη
Δειλά, σκίρτησαν της καρδιάς τα φύλλα
Απλώθηκε γλυκιά ανατριχίλα
Στου σύμπαντος την απεραντοσύνη
Θόλωσαν οι ανάσες τον καθρέφτη
Το δάκρυ κύλησε αργά και πέφτει
Εικόνες ξύπνησαν της πρώτης νιότης
Χάιδεψε τα μαλλιά μια ηλιαχτίδα
Γέμισε η κάμαρα χαρά κι ελπίδα
Άλλαξε η ζωή μου το ρυθμό της
Με λέξεις γράφονται τα ποιήματα
Τρυφερές που ανασαίνουν κι ευωδιάζουν
Κι άλλες τραχιές που τρίβονται και ματώνουν
Τρέχει το άλικο αίμα που κυλάει στα γράμματά τους
Και ποτίζει τα λουλούδια και τα δέντρα
Των κήπων της αγάπης
Τα ποιήματα διαβάζονται
Σε έναν κήπο ή σε ένα κρεβάτι
Με λυμένες όλες τις αισθήσεις
Τα κορμιά έχουν γίνει καράβια
Τα χέρια κουπιά
Και το ταξίδι στις φουρτουνιασμένες θάλασσες
Της ψυχής συνεχίζεται
Όταν το καράβι φτάνει
Σε όρμους αμμουδερούς
Ίδιους από την εποχή του Ομήρου
Με τις πλαγιές γεμάτες παπαρούνες
Στη σκιά του πεύκου που στάζει το ρετσίνι του
Η άφατη ηδονή κορυφώνεται
Λευτερώνεται η κραυγή της ψυχής
Σταματάει ο χρόνος
Και νικιέται ο θάνατος.
Οι πέντε λέξεις: καημός, ψυχές, λησμονιά, βρύση, ασφοδίλι ,
που πρότεινα βρήκαν ανταπόκριση και η natalia μου έστειλε την συμμετοχή της με ένα σχόλιο, που επειδή το βρίσκω υπέροχο, το παρουσιάζω και εδώ
Έσερνε χρόνια τον καημό
για επτά ψυχές χαμένες
στην ξενιτειά...
μα λησμονιά δεν έβρισκε
Μονάχα η βρύση που δάκρυα έσταζε
πότιζε πού και πού
ένα λευκό ασφοδίλι...
Ναταλία σε ευχαριστώ πολύ
Διάλογος φανταστικός μεταξύ της Ο. και του Τ.
- Ο: Έλα να παίξουμε
- Τ: Ευχαρίστως.
Παίρνω αμπάριζα και βγαίνω…
Όπως η σύντηξη του Υδρογόνου στον ήλιο, που δημιουργεί το Ήλιο, ελευθερώνει θερμότητα και φως και συντηρεί τη ζωή στη Γη, έτσι και το παιχνίδι αναζωογονεί κάθε κύτταρο του σώματος μου, με ξανανιώνει
- Ο: Οι αρχαίοι είχαν θεοποιήσει τον ήλιο
- Τ: Ναι, κι εγώ παραφράζω και αναφωνώ: Δόξα σε σένα ήλιε μου, που χαρίζεις στους ανθρώπους ευδοκία.
- Ο: Τα παιδία παίζει, λοιπόν…
- Τ: Αττική Δευτέρα σύνταξη. Ναι, τρελαίνομαι για παιχνίδι, στο φως του ήλιου ή στο φως των κεριών.
- Ο: Μην ενθουσιάζεσαι… για ένα απλό πνευματικό παιχνίδι μίλησα.
- Τ: Κρίμα… και είχε αρχίσει η φαντασία μου να οργιάζει… Δεν είμαι βέβαια ευσταλής νέος, αλλά διαθέτω πολλά ψυχικά αποθέματα.
- Ο: Πρότεινε πέντε λέξεις
- Τ: καημός, ψυχές, λησμονιά, βρύση, ασφοδίλι
- Ο: Δηλαδή, αν σου ζητούσα πενήντα, θα απήγγειλες όλη τη ΛΗΘΗ του Λορέντζου Μαβίλη;
- Τ: Ε! Κάπου έπρεπε να στηριχτώ…
- Ο: Πρότεινε τώρα και πέντε φίλους να πάρουν τη σκυτάλη
- Τ: Α! πα πα … Εμένα με κούρασε η προσπάθεια… Το αφήνω και αν κάποιος επισκέπτης θελήσει να συνεχίσει θα είναι καλοδεχούμενος.
- Ο: Τελειώσαμε . Καληνύχτα
- Τ: Όχι , πρέπει να υπενθυμίσω πως υποκινητής για να γραφεί ο παραπάνω φανταστικός διάλογος υπήρξε η Orelia και την ευχαριστώ πολύ. ( Φυσικά τα λόγια της Ο. είναι δικά μου )
Καληνύχτα
Αγγέλου τα ακροδάχτυλα με άγγιξαν
Σε γαλανούς αιθέρες αναλήφτηκα
Στα βάθη των ωκεανών κολύμπησα
Άδραξα τη στιγμή
Στη διάρκεια την απόθεσα
Ι
Ο,ΤΙ ΠΟΛΥ ΑΓΑΠΗΣΑ
Δασύφυλλος βασιλικός στολίζει τη βεράντα μου
Ποτίζω κι αναδεύω τον
Η ευωδιά του μνήμες ζωντανεύει
Κόβω έναν κλώνο και τον βάζω
Ανάμεσα στις σελίδες του βιβλίου μου
ΙΙ
ΓΑΛΗΝΗ
Πλούσια η βεράντα
Ντυμένη με τα ασημένια
ελάσματα του φεγγαριού
Σκέψεις επιθυμίες αναπολήσεις
Έχει βαθιές ρίζες η τρυφερότητα
Ροδάμισε
Και οι καρποί της γλυκείς
ΥΓ. Φεύγω αύριο για την, ως άνω, βεράντα
Από Δευτέρα πάλι, με το καλό, τα ξαναλέμε
Η πρόσκληση για συμμετοχή στο γνωστό παιχνίδι του 5 ήρθε από την orelia και από την natalia και θα προσπαθήσω να ανταποκριθώ
* Γεννήθηκα στο χωριό Κόμποι του Δήμου Κορώνης του νομού Μεσσηνίας.
Οι συνέπειες του εμφυλίου σημάδεψαν τα παιδικά μου χρόνια.
Να, η πρωτιά μου, είμαι σε ηλικία, ο μεγαλύτερος της παρέας. Με περνά αρκετά ο Νίκος Δήμου, αλλά αυτός είναι διάσημος, δεν τον συγκαταλέγω στην παρέα.
* Στα μέσα της τρίτης δημοτικού μετοικίσαμε στην Αθήνα. Στις συνοικίες της Αθήνας εκείνη την εποχή, υπήρχαν πολλά οικόπεδα, τα κάναμε γήπεδα και παίζαμε ποδόσφαιρο. Το έχω χορτάσει..
* Η αίγλη των θετικών επιστημών, μιλάω για την δεκαετία του εξήντα, με ώθησε να σπουδάσω Φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Στα φοιτητικά μου χρόνια, γνώρισα τον μεγάλο έρωτα, παντρευτήκαμε και έχομε δυο μεγάλα, τώρα πια, παιδιά.
* Σε ώριμη ηλικία , μου ήρθε μια έμπνευση, μουτζούρωσα κάποιο χαρτί και το έδειξα σε μια συνάδελφο, φιλόλογο. Είχε την ευγένεια να μου πει πως ήταν ωραίοι στίχοι – στην πραγματικότητα ήταν ασήμαντο και αδέξιο πρωτόλειο-
Από τότε ασχολήθηκα με την ποίηση, διάβασα τους νεοέλληνες ποιητές και πολλές μελέτες γύρω από την ποίηση.
Σήμερα κατατάσσω τον εαυτό μου στους επαρκείς αναγνώστες της ποίησης.
* Στα σχολεία που δίδαξα, στο περιθώριο της Φυσικής, βοήθησα τους μαθητές μου να οργανώσουν πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Είχαν ιδιαίτερη επιτυχία η θεατρική παράσταση «οι προστάτες» του Μήτσου Ευθυμιάδη στο 2Ο Λύκειο Νέας Ιωνίας, Τα μονόπρακτα του Γ. Σκούρτη και οι ποιητικές βραδιές, με ποιήματα και τραγούδια, αφιερωμένες στο Ν. Καββαδία, το Ν. Γκάτσο, το Μ. .Γκανά. στο 3ο Λύκειο του Ηρακλείου Αττικής. Εδώ δίδαξα δέκα χρόνια.
Θυμάμαι πολλούς μαθητές που συμμετείχαν με ενθουσιασμό.
Ενδεικτικά: Ο Ηλίας, που σπούδασε φυσικός, Η Ελένη , ο Τάκης η Κική, η Δέσποινα, ο Κυριάκος
Και από το Ν. Ηράκλειο: ο Κυριάκος, ταλέντο στην κιθάρα, γιατρός σήμερα, -λες να παίρνει την κιθάρα του στις εφημερίες; -Η Μαρία, ταλέντο στο τραγούδι, την συνόδευε με την κιθάρα του ο αδερφός της ο Άρης, η Γιούλα και οι αδερφές της στη συνέχεια, ο Σταύρος, ο Παναγιώτης, η Βίκυ
Πολύ θα ήθελα, αυτές οι αναμνήσεις, να φτάσουν σε αυτά τα παιδιά και να προσθέσουν τις δικές τους αναμνήσεις .
Και τώρα η σκυτάλη στους:
Προσπάθησα να διαλέξω φίλους, που δεν έχουν λάβει άλλες προσκλήσεις.
Εάν αυτοί που προσκλήθηκαν, δεν επιθυμούν την συμμετοχή τους στο παιχνίδι, κανένα πρόβλημα, ούτε θα τους αντικαταστήσω.
Άλλωστε, οι προσκλήσεις αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο, ο αριθμός των blogs στα ελληνικά είναι περιορισμένος και η ανεστραμμένη πυραμίδα, μετά από κάποιους γύρους του παιχνιδιού, θα καταρρεύσει.
Γεια σας
Δυο βδομάδες πριν, εκεί που προσπαθούσα να βρω τους κατάλληλους στίχους για να τους ανεβάσω στο blog μου , ξαφνικά, μαύρισε η οθόνη του υπολογιστή μου.
Οι προσπάθειες μου να ξαναλειτουργήσει έμειναν ατελέσφορες .
Προέκυψαν και κάτι χρονοβόρα τρεχάματα και κύλησαν δυο, περίπου, εβδομάδες για να μπορέσω πάλι να σερφάρω στο Internet.
Τα γράφω όλα αυτά για να καταλήξω στη συγκίνηση που ένοιωσα διαβάζοντας τα τελευταία σχόλια στο blog μου.
Ήταν γεμάτα ενδιαφέρον και ανησυχία για μένα.
Όταν διαβάζεις:
ολα ενταξει συναδελφε;
ε;
καλημερα!
Ή
η ευχή είναι καλησπέρα, να είσαι καλά!
Είσαι;
Μπορείς να μη συγκινηθείς;
Ε, λοιπόν είμαι καλά, σας ευχαριστώ πολύ
Και σας θυμίζω πως η πρόσκληση για καφέ στη βεράντα με θέα το Μεσσηνιακό κόλπο και τον Ταύγετο ισχύει , έστω και αν αργεί το καλοκαίρι.
Άλλη έκπληξη, πως τόσο πολλοί γνώριζαν τη μικρή Κορώνη – και ο Γιάννης το ουζάδικο του Καγκελάριου –
Τελικά το πιο ενδιαφέρον με τα blogs είναι αυτή η δυνατότητα επικοινωνίας
Και μια φωτογραφία από τα Περούλια - την παραλία που κολυμπάμε το καλοκαίρι –
Ι
Ένα παλιό δωμάτιο
μ΄ ένα παράθυρο
- Οι κλειστές γρίλιες
μόλις αφήνουν να περάσει
λίγος αέρας
και λιγότερο φως -
Σαν μήτρα μας προστατεύει
Κι εμείς
Γυμνοί και μόνοι
Παλεύουμε
Να ξαναγεννηθούμε
ΙΙ
Ένα χλωμό κερί
φωτίζει το κλειστό δωμάτιο
Κι εγώ
Μπρος στο γυμνό κορμί
της όμορφης γυναίκας
Γονατιστός προσεύχομαι
Να μην τελειώσει η στιγμή
Να μην ξυπνήσω από το όνειρο
Τη Δευτέρα το πρωί, έφερε ο ταχυδρόμος ένα φάκελο , στολισμένο με πολλά γραμματόσημα που περιείχε την ποιητική συλλογή ΣΤΙΜΑ του φίλου ποιητή Γιάννη Ευθυμιάδη
Μια καλόγουστη, προσεχτικά τυπωμένη , εκτός εμπορίου έκδοση.
Xρησιμοποίησα χαρτοκόπτη, που είχα πολύ καιρό να χρησιμοποιήσω και άρχισα να το διαβάζω δυνατά.
Απόλαυση.
Ύστερα ήρθαν κάτι δουλειές και μετά ήρθε η ίωση που θερίζει, αυτόν τον καιρό, την μισή Ελλάδα
Τώρα βρίσκομαι, ελπίζω, στην ανάρρωση και ξαναπήρα το ΣΤΙΜΑ
Οι άλλοι, στο σπίτι, δεν πολυέρχονται στο δωμάτιο, φοβούνται τους ιούς, και συνεχίζω απερίσπαστος την απαγγελία. και την απόλαυση.
Δεν θα κάνω βιβλιοκριτική , δεν έχω άλλωστε τα φόντα .
Κάποιους από τους στίχους της συλλογής, τους έχει ανεβάσει ο Γιάννης στο blog του και δεν χρειάζονται πολλά λόγια.
Πιστεύω πως όσοι φτάσατε ως εδώ, έχετε περάσει
πρώτα από το Γιάννη
Όποιος δεν το έχει κάνει
Εκείνος χάνει
Θα σας προσφέρω όμως σκαναρισνένο «το δέντρο» για να χαρείτε τη σύνθεση και οι λάτρεις του πολυτονικού τα πνεύματα και του τόνους – Εμένα, ομολογώ, δεν μου λείπουν –
το σχέδιο του δέντρου είναι από έργο του Χάρη Κοντοσφύρη
Όταν ξεκινούσα πριν λίγους μήνες τη δημιουργία του δικού μου blog , είχα πρόθεση να ανεβάζω, κάπου κάπου, λίγους στίχους μου και, αν κάποιος τους διάβαζε ακόμα καλύτερα.
Διαπιστώνω πως η μπλογκόσφαιρα είναι κάτι πάρα πάνω
Αυτό το κείμενο είναι μια ημερολογιακή καταγραφή, δεν απαιτεί να ξέρεις νόμους και κανόνες και αυτό, έχει τη χάρη του
Ευχαριστώ προκαταβολικά όσους θα μου ευχηθείτε «καλή ανάρρωση»
Έχει τα μυστικά του ο ποιητής
Έχει το μαγικό κλειδί
που ανοίγει τα παλάτια
κρυστάλλινα στους κήπους του Ομήρου
και σύγχρονα στις αμμουδιές του κόσμου
Έχει τον ήλιο σύμμαχο
Σκορπίζει φως και ζεστασιά
Δες, σταρένιο το γυμνό κορμί
στάλες θαλασσινό νερό
εξατμίζονται
μένει λευκό το αλάτι
Έχει τα αστέρια οδηγό
να μη χαθεί στην απεραντοσύνη
Δεν τον φοβίζουν τα θεριά
Δεν τον πλανεύουν τα πουλιά
Μόνο στοιβάζει τακτικά
μνήμες κι αισθήματα
Στο απόλυτο σκοτάδι
διακρίνει
με την αφή
το σχήμα της αγάπης
Έχει τα μυστικά του ο ποιητής
Γι΄ αυτό είναι πλουσιότερος
απ΄ όλους τους μαικήνες
Μ΄ ένα κλωνάρι μυγδαλιάς
εσκόρπισες την Άνοιξη
τον Έρωτα
την Ομορφιά
Το ατέρμονο
και το άναρχο
συμπύκνωσες σ΄ ένα φιλί
Ένα κλωνάρι μυγδαλιάς
με συντροφεύει πάντα
