Περιμένοντας ( πάλι )

Στο ακρογιάλι

σ΄  άπλετο χώρο

το μυροφόρο

το μαϊστράλι

έφερε πάλι

ελπιδοφόρο

μήνυμα∙ δώρο

με μύρια κάλλη

Χαράς τραγούδια

ελάτε  πείτε

καλοί μου φίλοι

Ζωή καινούργια

κυοφορείται  

και θ΄ ανατείλει

      15 - ΙV - 2011

ΑΝΩΝΥΜΑ

Έφτασε στα χέρια μου η ποιητική συλλογή της Μαρίας Θεοφιλάκου ΑΝ[ΩΝ]ΥΜΑ εκδόσεις ΔΩΔΩΝΗ 2010.

Λιτό εξώφυλλο και ευρηματικός τίτλος

Εκείνο το κόκκινο ΩΝ , κλεισμένο σε αγκύλες να σου λέει:

Ψάξε να βρεις στα ανώνυμα, στα απλά πράγματα την ουσία που μέσα τους είναι κρυμμένη.

Τριάντα ένα ποιήματα, σε τέσσερα τυπογραφικά φύλλα, το ένα καλύτερο από το άλλο.

Με την πρώτη της ποιητική συλλογή η νέα - και στην ηλικία – ποιήτρια, έχει, ήδη, βρει το δικό της ύφος.

Άρτια τα ποιήματα της χωρίς περιττά στολίδια.

Διακρίνω πως η Μαρία Θεοφιλάκου έχει μελετήσει τους μεγάλους σύγχρονους ποιητές μας, χωρίς να μιμείται κανέναν.

Ρέουν οι στίχοι της σαν το γάργαρο νερό στο ρυάκι και περιμένεις να έρθουν τα ελάφια να ξεδιψάσουν.

Παραθέτω το πρώτο ποίημα της συλλογής:

Βικτώρια

Δεν έχει τέλμα να βουτήξω το ψωμί μου

Ούτε και τέρμα να αποθέσω τα μπαγκάζια μου

Όλο τ΄ αδράζω από τη σκόνη κι αυτά ξανακυλάνε

Μέρα τη μέρα σε σταθμούς που όλο τρέχουν

μοιάζω να είμαι εγώ σταματημένη,

ονειροπόλα καρτερώντας μια αποβάθρα

Κι εσύ αν είσαι φίλος

κάνε τα μάτια σου πως καθαρίζεις

Όποιος κι αν φεύγει από τους δυο,

αν φεύγει,

είμαστε μόνοι

και το τέλος από τη Θαλασσογραφία που κλείνει τη συλλογή:

….. Αν έμοιαζα λιγάκι του πελάγου

τι όμορφα που θα ’πλεε η ζωή μου!

Μα εγώ φέρνω στο βότσαλο

που σέρνεται πίσω και μπρος

μπρος πίσω

από του κύματος τον τελευταίο αφρό

στην άκρη αυτού του τόπου

Κι είμαι μικρός,

είμαι ανήμπορος το πέλαγο να φτάσω

Επιτρέψτε μου να προβλέψω πως η Μαρία Θεοφιλάκου θα αποτελέσει μια πολλή καλή θεραπαινίδα της νεοελληνικής ποίησης.

ΠΕΡΟΥΛΙΑ

Ήσυχο το ακρογιάλι
Άσπρα βότσαλα βρεγμένα
Έχεις τα μαλλιά λυμένα
και μια χτένα στο κεφάλι

Με τη θύμηση σου πάλι
ξαναζώ τα περασμένα
και σε σφίγγω παθιασμένα
στη θερμή μου την αγκάλη

Έχει ο ήλιος σταματήσει
Μια στιγμή ονειρεμένη
λίγο πριν ο ήλιος δύσει

Κόκκινη κλωστή δεμένη
Σε ωραία παραμύθια
κρύβω την πικρή αλήθεια


Στην παραλία Περούλια των Κόμπων Μεσσηνίας
Ιανουάριος 2011

Όλες οι εποχές μια Άνοιξη

 Ήχος γλυκύτατος έφτασε στα αυτιά μου

το κλάμα του νιογέννητου μωρού

Κι άρχισα να πιστεύω στους αγγέλους

που αφήνουν

τα σκοτάδια ή τους ουρανούς

κι έρχονται κοντά μας

να μας μοιράσουν τη χαρά.

Όταν  την Άνοιξη

παίζοντας στις αλέες του κήπου

θα γρατζουνάει το γόνατο

πόσο θα λαχταράει η καρδιά μου.

Την άλλη Άνοιξη

Στους ίδιους κήπους

με τα πολύχρωμα λουλούδια

τ΄ αηδόνια στα κλαδιά θα κελαηδούν

ή θα σιωπούν

να αφουγκρασθούν

τα χτυποκάρδια σου

Καλοκαίρι

Βγαίνεις από τα κύματα

και αγκαλιάζεις το παιδί

που σου χαμογελάει

Κυκλάμινα στα βάζα

και στην  ποδιά ώριμα φρούτα

Δεν τον φοβάμαι το χειμώνα

Τώρα  πια έμαθα

Πως η ζωή είναι αθάνατη

Ηχητική απόλαυση

Σε ποιον να πρωτοδώσω συγχαρητήρια!

* Στο radiodubble  ( Υπάρχουν και τέτοιοι  ραδιοσταθμοί; )

* Στη Μαρία Ροδοπούλου;

* Στο φίλο Γιάννη Ευθυμιάδη;

Μια ώρα ηχητική απόλαυση για απαιτητικούς ακροατές.

Θερμά συγχαρητήρια σε όλους.

ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ

...Στον ουρανίσκο μου υγραίνω τα λάμδα της λατρείας ...
 
...Στο κίτρινο των φύλλων αισθητοποιείται η φθορά


Κι οι μήνες, αρσενικά όλοι και πώς να γεννήσουν ελπίδα;
 
...Ευλογημένο το αυθόρμητο στο φιλί


Μην νοιαστείς αν σε δουν να με φιλάς...
 
Αποσπάσματα  στίχων της orelia    Πολύ μου άρεσαν.
 Διαβάστε ολο το ποίημα.

Quiz

Ποιά λουλούδια δείχνουν οι φωτογραφίες;

 

 

  

Σημ.  Όποιος/α απαντήσει σωστά

κερδίζει ένα κιλό   πατάτες.

ΤΟ ΓΙΑΣΕΜΙ

Είτε βραδιάζει
είτε φέγγει
μένει λευκό
το γιασεμί.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ

Περιμένοντας

Οι ανθισμένες μυγδαλιές
ανήγγειλαν τον ερχομό της νέας ζωής
Ξεχείλισε η χαρά στις καρδιές μας
Έλα να χορέψουμε
ή – καλύτερα – ας πετάξουμε
να δούμε τον κόσμο από ψηλά
και να διαλέξουμε
του κήπου την πιο όμορφη γωνιά
να στήσουμε την κούνια
όπου θα μεγαλώνει το μικρό μας όνειρο
Κρυφά θα έρθουν
οι μοίρες να το μοιράνουν
να είναι η ζωή του
ανέφελη κι ευτυχισμένη

Ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος

Εύχομαι με όλη μου την καρδιά

το
2009
Να χαρίζει σε όλους
* Υγεία
* Χαρά
* Προκοπή


ΥΓ. Θεατρόφιλοι της μπλογκογειτονιάς
Δείτε " Το γάλα"
στο θέατρο του Μεταξουργείου
με την Άννα Βαγενά
Αξίζει!

Χειμερινό ηλιοστάσιο

Μου αρέσουν εξ ίσου οι ισημερίες
Από τα ηλιοστάσια
προτιμώ το χειμερινό
Στέκεται για λίγο ο ήλιος εκεί
και μετά η μέρα αρχίζει να μεγαλώνει


ΥΓ. Παρακολουθώ τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων
Συγκλονισμένος
Μα – δυστυχώς – ανήμπορος
Δεν μπορώ ούτε δυο -καλούς- στίχους να προσφέρω.

Ημέρα περιβάλλοντος

Την προτροπή της Ναταλίας

«ρίξτε ένα βλέμμα στη φύση δίπλα μας

και ενδιαφερθείτε γι’ αυτήν…»

ακολούθησα

Μια φωτογραφία

και λίγους στίχους

ΤΟ ΧΩΡΑΦΙ ΜΕ ΤΙΣ ΠΑΠΑΡΟΥΝΕΣ

Άλικες φλόγες διάσπαρτες στο πράσινο λιβάδι οι παπαρούνες του Μαγιού. Κρύο της βρύσης το νερό ποτίζει τα πλατάνια.
Στο μικρό ξωκλήσι
Για να ραγίσει η σιωπή
Τρεις φορές την καμπάνα χτυπήσαμε
Στην αγκαλιά της φύσης αφεθήκαμε. Έσταξε ο πεύκος το ρετσίνι του. Μας έκρυψαν τα σκίνα. Πευκοβελόνες στα μαλλιά και τα κορμιά τινάζονται στον ουρανό και γίνονται αστέρια.
Ήρθε το καλοκαίρι κι ύστερα το φθινόπωρο
Τσιμεντένιες μάντρες κι αγκάθινα σύρματα περιέφραξαν το λιβάδι . Σίγησε η καμπάνα στο μικρό ξωκλήσι. Στέρεψε η βρύση.
Όταν δύει ο ήλιος και πριν βγει το φεγγάρι, δυο αστεράκια στη γειτονιά του Ωρίονα κοιτάζουν το λιβάδι που φύτρωναν οι παπαρούνες και βλέπουν τα πλατάνια να μαραίνονται

Η επιστροφή

Επέστρεψα
Μα βρήκα τον υπολογιστή μου χαλασμένο
Σε ξένο υπολογιστή
μπόρεσα να διαβάσω την αλληλογραφία μου
και να ανεβάσω αυτό το μικρό κείμενο
για να πω ένα μεγάλο ευχριστώ
στους φίλους που μου ευχήθηκαν τα χρόνια πολλά
Συνταξιούχος πια και ο υπολογιστής δεν μου είναι απαραίτητος
Διεπίστωσα δε, πως και χωρίς υπολογιστή, η ζωή κρύβει πολλά ενδιαφέροντα
Μάλλον θα αργήσω να τον επισκευάσω...
Με αγάπη
Τάσος

Το Μάη πάλι

« Κλειστόν

Λόγω Πάσχα»

«Τις μέρες του Απρίλη

Με το πράσινο θάμπος

Που γελάει ο κάμπος

Με το τριφύλλι»

Κλείνω τον υπολογιστή

Και πάω να φυτέψω κρεμμυδάκια στον κήπο του χωριού

Παίρνω μαζί μου:

* ΙΩΑΝΝΗ Ν. ΚΥΡΙΑΖΗ

Η παραφορά του Ερωταφίου

* ΓΙΩΡΓΟΥ Κ. ΑΝΥΦΑΝΤΗ

α ) ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΗ ΟΔΟΣ

β ) ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ

Σημ. Ο φίλος Γιώργος όχι μόνο τα δωρίζει, αλλά πληρώνει και τα ταχυδρομικά!

Εύχομαι σε όλους σας

Καλό Πάσχα

Να περάσετε καλά

Το μυστικό

Μισόκλειστα μάτια

στραμμένα στο έδαφος

κλίση μικρή του κεφαλιού

με φωτοστέφανο σαν Παναγιά

Στο διάφανο δέρμα ζωγραφισμένες

πίκρες παλιές και τα καινούργια όνειρα

Δάκρυ γλυφό

λαμπύριζε στο μάγουλο

Με τα χείλη το στέγνωσα

Την ώρα εκείνου του φιλιού

ανοίξανε οι ουρανοί

τα αστέρια σκόρπισαν στη γη

Σε μια γωνιά του παραδείσου

το μυστικό μας κρύψαμε

να μην το μάθουν βέβηλοι

και το μολύνουν

Μια πληγή

Η πρόσκληση, γεμάτη τρυφεράδα και συγκίνηση, ήρθε από τον kyriaz:

Να κάνω μια πρόταση;....Στις 23 Μαρτίου ,μέρα της γέννησής της, οι γνωστοί και φίλοι και όσοι άλλοι θα ήθελαν να τιμήσουν τη μνήμη της Πηγής Καφετζοπούλου,να ανεβάσουν ένα ποστ για εκείνη

Θέλω, με όλη μου την καρδιά, να αποθέσω και εγώ ένα λουλούδι στη μνήμη της Πηγής, της πιο ζεστής παρουσίας που γνώρισα στο Διαδίκτυο .

Επειδή, από αύριο και για μια βδομάδα, θα είμαι μακριά από υπολογιστές και το διαδίκτυο, το κάνω σήμερα.

Δεν χρειάζονται λόγια.

Παραθέτω μόνο ένα δικό της κείμενο, από τα πάρα πολλά που η ίδια είχε ανεβάσει στις ιστοσελίδες της.

¨Ένα παραμύθι με τίτλο "μια πληγή" και υπογραφή AlienP

Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε μια μικρή πληγή, στην πλάτη ενός γέρικου δέντρου, μέσα στο δάσος του καλοκαιριού. Είχε μεγάλα μάτια σαν τον ωκεανό, χείλη κόκκινα σαν την Αυγουστιάτικη Πανσέληνο και όσο κι αν πονούσε μέσα στην μοναξιά της, δεν παραπονιόταν καθόλου.

Ήταν βλέπετε, μία από τις λίγες πληγές, που έχουν επιλέξει να ζουν ελεύθερες και ανεξάρτητες από τους αδύναμους ανθρώπους, έτσι δεν πλήγωνε κανέναν άλλο πέρα από τον μικρό, ευαίσθητο και ασήμαντο εαυτό της...

Η ιστορία της ξεκινάει από τότε που ένας ερωτευμένος νεαρός, χάραξε με τρόπο ζηλευτό το όνομα της αγαπημένης του, στον κορμό του δέντρου. Όμως κάποτε κατάλαβε πως δεν αγαπούσε πια την κοπέλα, επειδή κι εκείνη δεν τον αγαπούσε άλλο. Τότε, πήγε στο δάσος του καλοκαιριού και με διαβολεμένη μανία, προσπάθησε να εξαφανίσει το όνομά της.

Όταν ξεθύμανε αρκετά, έφυγε ευχαριστημένος κι ευτυχώς για εκείνον το μόνο που έμεινε από αυτή τη στενάχωρη ιστορία, ήταν μια κακάσχημη ουλή πάνω στον ταλαίπωρο κορμό, που δεν είχε καμιά διάθεση να ακολουθήσει τον απογοητευμένο νέο στις επόμενες του περιπέτειες.

Ύστερα ήρθε ο χρόνος, που τίποτα δεν του ξεφεύγει. Έφερε βροχές, ανέμους, ξηρασίες και με τα καπάτσα του χέρια, έδωσε στην ουλή ένα ιδιαίτερο σχήμα, μέρα με τη μέρα την έκανε όλο και πιο όμορφη. Μέχρι που όσοι την έβλεπαν, ποθούσαν να γίνει δική τους. Εκείνη όμως δεν ξεκολλούσε με τίποτα από το δέντρο, γιατί ήξερε καλά πως δεν ήταν για τα κότσια τους.

Ώσπου μια μέρα, έγινε αυτό που ήταν παντοτινή κρυφή ελπίδα της πληγής μας. Στάθηκε στη σκιά του δέντρου, ένας άνθρωπος τόσο όμορφος, καλός και δυνατός, που ήταν λες και πλάστηκε για να γίνει το ταίρι της.

Έλα να με πάρεις! Του είπε.
Εκείνος, γενναίος όπως ήταν, άνοιξε διάπλατα την αγκαλιά του και την καλοδέχτηκε φιλόξενα. Μόνο που ήταν λίγο πιο βαριά απ’ ότι υπολόγισε και αρχικά έχασε για λίγο την ισορροπία του. Όμως, χωρίς να πανικοβληθεί, στηρίχτηκε γερά στα πόδια του και ανάσανε.

Ευτυχισμένος αυτός που αντέχει τις πληγές του! Είπε το σοφό, γέρικο δέντρο.
Ο άνθρωπος χαμογέλασε γλυκά και πήρε το δρόμο του γυρισμού για το σπίτι, όπου έζησε καλά ως τα βαθιά γεράματα, μαζί με την πληγή του.

Κι εσείς, αν τύχει φέτος να περάσετε από το δάσος του καλοκαιριού και τα φέρει έτσι ο καιρός κάποια πληγή να σας διαλέξει για δικούς της, η ώρα η καλή! Ποιος ξέρει άλλωστε, μπορεί αυτή η νέα σας πληγή να σας χαρίσει φτερά για να πετάξετε πιο ψηλά. Το ότι η ζωή είναι δύσκολη, δεν σημαίνει πως δεν μπορεί να είναι και ωραία!

Χιονίζει κι απόψε

Μεσότονο τετράμετρο

ΠΑΝΤΟΥΜ -2 -

Χιονίζει κι απόψε το έστρωσε πάλι
Βρεγμένα τα ξύλα καπνίζουν στο τζάκι
Κρυώνω και πίνω αισθάνομαι ζάλη
Μας ρήμαξε ο πόνος και γίναμε ράκη

Βρεγμένα τα ξύλα καπνίζουν στο τζάκι
Κυλάει ο χρόνος κι αφήνει σημάδια
Μας ρήμαξε ο πόνος και γίναμε ράκη
Τα γήπεδα που έτρεχα μείνανε άδεια

Κυλάει ο χρόνος κι αφήνει σημάδια
Στο δέρμα αυλάκια βαθιά οι ρυτίδες
Τα γήπεδα που έτρεχα μείνανε άδεια
Στενέψανε οι δρόμοι γέμισαν παγίδες

Στο δέρμα αυλάκια βαθιά οι ρυτίδες
Μα νοιώθω ανάγκη για ένα σου χάδι
Στενέψανε οι δρόμοι γέμισαν παγίδες
Στερεύει το κρύο νερό στο πηγάδι

Μα νοιώθω ανάγκη για ένα σου χάδι
Να γύρω στον κόρφο σου το άσπρο κεφάλι
Στερεύει το κρύο νερό στο πηγάδι
Χιονίζει κι απόψε το έστρωσε πάλι

Παιδικά όνειρα

Πικρό στα χείλη το φιλί

γλυφό το δάκρυ στο μάγουλο

Ξανάγινα μικρό παιδί

κι αρμενίζω στη θάλασσα του ονείρου

Άσε την πνοή σου μαΐστρο δροσερό

να φουσκώσει το πανί της βάρκας μου

Έχω ανάγκη να ταξιδέψω

στα παιδικά όνειρα που στερήθηκα

ΕΝΑΣ ΓΕΡΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΗΦΟΡΙΑ

Σέρνει αργά τα βήματα του

Και σιγοψιθυρίζει ένα σκοπό

Τραγούδι ηρωικό της νιότης του

Στους κυρτωμένους ώμους του

Τι όνειρα κουβάλησε.

Ακόμα τον βαραίνουν

γιατί δεν έστερξε να βγουν αληθινά.

Ακούει μακριά

Ένα αδέσποτο σκυλί που αλυχτάει

Έχει στις τσέπες του παλτού του

Ψωμί να το ταΐσει

Νερό να το ποτίσει

Στη μέσα τσέπη,

αυτή στο μέρος της καρδιάς,

έχει κρυμμένα ψίχουλα

για τα πουλάκια τ’ ουρανού

Βέβαια, είναι τρελός

Τον τρέλαναν οι λογικοί

που καίνε δάση σκιερά

και κατουράνε στα ρυάκια

Μα πώς θα πιουν θολό νερό τα ελαφάκια;

Α! βέβαια, είναι τρελός

Στον κόσμο τον σημερινό

επέλεξε την τρυφερότητα.

Τα ημιτελή

Η μνήμη πάλι σ΄ έφερε
γυμνή και αλαβάστρινη
να συμπληρώσεις την εικόνα
το πράσινο του λόφου
το τυρκουάζ της θάλασσας
Βγαίνεις από τα κύματα
κι έρχεσαι προς το μέρος μου
Στάζουν στα άσπρα βότσαλα
στάλες θαλασσινό νερό
Σκουπίζω τα μαλλιά σου
και πιάνω τα πινέλα
Τώρα θα τελειώσουμε
τον πίνακα π΄ αρχίσαμε
τριάντα χρόνια πριν
Δώσε μου την απόχρωση
της σάρκας της αφής της ηδονής
Θόλωσε το τοπίο
πάλι στη μέση μείναμε
Όλα μένουν ημιτελή
σαν τούτο εδώ το ποίημα