Ηχητική απόλαυση

Σε ποιον να πρωτοδώσω συγχαρητήρια!

* Στο radiodubble  ( Υπάρχουν και τέτοιοι  ραδιοσταθμοί; )

* Στη Μαρία Ροδοπούλου;

* Στο φίλο Γιάννη Ευθυμιάδη;

Μια ώρα ηχητική απόλαυση για απαιτητικούς ακροατές.

Θερμά συγχαρητήρια σε όλους.

ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ

...Στον ουρανίσκο μου υγραίνω τα λάμδα της λατρείας ...
 
...Στο κίτρινο των φύλλων αισθητοποιείται η φθορά


Κι οι μήνες, αρσενικά όλοι και πώς να γεννήσουν ελπίδα;
 
...Ευλογημένο το αυθόρμητο στο φιλί


Μην νοιαστείς αν σε δουν να με φιλάς...
 
Αποσπάσματα  στίχων της orelia    Πολύ μου άρεσαν.
 Διαβάστε ολο το ποίημα.

Quiz

Ποιά λουλούδια δείχνουν οι φωτογραφίες;

 

 

  

Σημ.  Όποιος/α απαντήσει σωστά

κερδίζει ένα κιλό   πατάτες.

ΤΟ ΓΙΑΣΕΜΙ

Είτε βραδιάζει
είτε φέγγει
μένει λευκό
το γιασεμί.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ

Περιμένοντας

Οι ανθισμένες μυγδαλιές
ανήγγειλαν τον ερχομό της νέας ζωής
Ξεχείλισε η χαρά στις καρδιές μας
Έλα να χορέψουμε
ή – καλύτερα – ας πετάξουμε
να δούμε τον κόσμο από ψηλά
και να διαλέξουμε
του κήπου την πιο όμορφη γωνιά
να στήσουμε την κούνια
όπου θα μεγαλώνει το μικρό μας όνειρο
Κρυφά θα έρθουν
οι μοίρες να το μοιράνουν
να είναι η ζωή του
ανέφελη κι ευτυχισμένη

Ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος

Εύχομαι με όλη μου την καρδιά

το
2009
Να χαρίζει σε όλους
* Υγεία
* Χαρά
* Προκοπή


ΥΓ. Θεατρόφιλοι της μπλογκογειτονιάς
Δείτε " Το γάλα"
στο θέατρο του Μεταξουργείου
με την Άννα Βαγενά
Αξίζει!

Χειμερινό ηλιοστάσιο

Μου αρέσουν εξ ίσου οι ισημερίες
Από τα ηλιοστάσια
προτιμώ το χειμερινό
Στέκεται για λίγο ο ήλιος εκεί
και μετά η μέρα αρχίζει να μεγαλώνει


ΥΓ. Παρακολουθώ τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων
Συγκλονισμένος
Μα – δυστυχώς – ανήμπορος
Δεν μπορώ ούτε δυο -καλούς- στίχους να προσφέρω.

Ημέρα περιβάλλοντος

Την προτροπή της Ναταλίας

«ρίξτε ένα βλέμμα στη φύση δίπλα μας

και ενδιαφερθείτε γι’ αυτήν…»

ακολούθησα

Μια φωτογραφία

και λίγους στίχους

ΤΟ ΧΩΡΑΦΙ ΜΕ ΤΙΣ ΠΑΠΑΡΟΥΝΕΣ

Άλικες φλόγες διάσπαρτες στο πράσινο λιβάδι οι παπαρούνες του Μαγιού. Κρύο της βρύσης το νερό ποτίζει τα πλατάνια.
Στο μικρό ξωκλήσι
Για να ραγίσει η σιωπή
Τρεις φορές την καμπάνα χτυπήσαμε
Στην αγκαλιά της φύσης αφεθήκαμε. Έσταξε ο πεύκος το ρετσίνι του. Μας έκρυψαν τα σκίνα. Πευκοβελόνες στα μαλλιά και τα κορμιά τινάζονται στον ουρανό και γίνονται αστέρια.
Ήρθε το καλοκαίρι κι ύστερα το φθινόπωρο
Τσιμεντένιες μάντρες κι αγκάθινα σύρματα περιέφραξαν το λιβάδι . Σίγησε η καμπάνα στο μικρό ξωκλήσι. Στέρεψε η βρύση.
Όταν δύει ο ήλιος και πριν βγει το φεγγάρι, δυο αστεράκια στη γειτονιά του Ωρίονα κοιτάζουν το λιβάδι που φύτρωναν οι παπαρούνες και βλέπουν τα πλατάνια να μαραίνονται

Η επιστροφή

Επέστρεψα
Μα βρήκα τον υπολογιστή μου χαλασμένο
Σε ξένο υπολογιστή
μπόρεσα να διαβάσω την αλληλογραφία μου
και να ανεβάσω αυτό το μικρό κείμενο
για να πω ένα μεγάλο ευχριστώ
στους φίλους που μου ευχήθηκαν τα χρόνια πολλά
Συνταξιούχος πια και ο υπολογιστής δεν μου είναι απαραίτητος
Διεπίστωσα δε, πως και χωρίς υπολογιστή, η ζωή κρύβει πολλά ενδιαφέροντα
Μάλλον θα αργήσω να τον επισκευάσω...
Με αγάπη
Τάσος

Το Μάη πάλι

« Κλειστόν

Λόγω Πάσχα»

«Τις μέρες του Απρίλη

Με το πράσινο θάμπος

Που γελάει ο κάμπος

Με το τριφύλλι»

Κλείνω τον υπολογιστή

Και πάω να φυτέψω κρεμμυδάκια στον κήπο του χωριού

Παίρνω μαζί μου:

* ΙΩΑΝΝΗ Ν. ΚΥΡΙΑΖΗ

Η παραφορά του Ερωταφίου

* ΓΙΩΡΓΟΥ Κ. ΑΝΥΦΑΝΤΗ

α ) ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΗ ΟΔΟΣ

β ) ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ

Σημ. Ο φίλος Γιώργος όχι μόνο τα δωρίζει, αλλά πληρώνει και τα ταχυδρομικά!

Εύχομαι σε όλους σας

Καλό Πάσχα

Να περάσετε καλά

Το μυστικό

Μισόκλειστα μάτια

στραμμένα στο έδαφος

κλίση μικρή του κεφαλιού

με φωτοστέφανο σαν Παναγιά

Στο διάφανο δέρμα ζωγραφισμένες

πίκρες παλιές και τα καινούργια όνειρα

Δάκρυ γλυφό

λαμπύριζε στο μάγουλο

Με τα χείλη το στέγνωσα

Την ώρα εκείνου του φιλιού

ανοίξανε οι ουρανοί

τα αστέρια σκόρπισαν στη γη

Σε μια γωνιά του παραδείσου

το μυστικό μας κρύψαμε

να μην το μάθουν βέβηλοι

και το μολύνουν

Μια πληγή

Η πρόσκληση, γεμάτη τρυφεράδα και συγκίνηση, ήρθε από τον kyriaz:

Να κάνω μια πρόταση;....Στις 23 Μαρτίου ,μέρα της γέννησής της, οι γνωστοί και φίλοι και όσοι άλλοι θα ήθελαν να τιμήσουν τη μνήμη της Πηγής Καφετζοπούλου,να ανεβάσουν ένα ποστ για εκείνη

Θέλω, με όλη μου την καρδιά, να αποθέσω και εγώ ένα λουλούδι στη μνήμη της Πηγής, της πιο ζεστής παρουσίας που γνώρισα στο Διαδίκτυο .

Επειδή, από αύριο και για μια βδομάδα, θα είμαι μακριά από υπολογιστές και το διαδίκτυο, το κάνω σήμερα.

Δεν χρειάζονται λόγια.

Παραθέτω μόνο ένα δικό της κείμενο, από τα πάρα πολλά που η ίδια είχε ανεβάσει στις ιστοσελίδες της.

¨Ένα παραμύθι με τίτλο "μια πληγή" και υπογραφή AlienP

Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε μια μικρή πληγή, στην πλάτη ενός γέρικου δέντρου, μέσα στο δάσος του καλοκαιριού. Είχε μεγάλα μάτια σαν τον ωκεανό, χείλη κόκκινα σαν την Αυγουστιάτικη Πανσέληνο και όσο κι αν πονούσε μέσα στην μοναξιά της, δεν παραπονιόταν καθόλου.

Ήταν βλέπετε, μία από τις λίγες πληγές, που έχουν επιλέξει να ζουν ελεύθερες και ανεξάρτητες από τους αδύναμους ανθρώπους, έτσι δεν πλήγωνε κανέναν άλλο πέρα από τον μικρό, ευαίσθητο και ασήμαντο εαυτό της...

Η ιστορία της ξεκινάει από τότε που ένας ερωτευμένος νεαρός, χάραξε με τρόπο ζηλευτό το όνομα της αγαπημένης του, στον κορμό του δέντρου. Όμως κάποτε κατάλαβε πως δεν αγαπούσε πια την κοπέλα, επειδή κι εκείνη δεν τον αγαπούσε άλλο. Τότε, πήγε στο δάσος του καλοκαιριού και με διαβολεμένη μανία, προσπάθησε να εξαφανίσει το όνομά της.

Όταν ξεθύμανε αρκετά, έφυγε ευχαριστημένος κι ευτυχώς για εκείνον το μόνο που έμεινε από αυτή τη στενάχωρη ιστορία, ήταν μια κακάσχημη ουλή πάνω στον ταλαίπωρο κορμό, που δεν είχε καμιά διάθεση να ακολουθήσει τον απογοητευμένο νέο στις επόμενες του περιπέτειες.

Ύστερα ήρθε ο χρόνος, που τίποτα δεν του ξεφεύγει. Έφερε βροχές, ανέμους, ξηρασίες και με τα καπάτσα του χέρια, έδωσε στην ουλή ένα ιδιαίτερο σχήμα, μέρα με τη μέρα την έκανε όλο και πιο όμορφη. Μέχρι που όσοι την έβλεπαν, ποθούσαν να γίνει δική τους. Εκείνη όμως δεν ξεκολλούσε με τίποτα από το δέντρο, γιατί ήξερε καλά πως δεν ήταν για τα κότσια τους.

Ώσπου μια μέρα, έγινε αυτό που ήταν παντοτινή κρυφή ελπίδα της πληγής μας. Στάθηκε στη σκιά του δέντρου, ένας άνθρωπος τόσο όμορφος, καλός και δυνατός, που ήταν λες και πλάστηκε για να γίνει το ταίρι της.

Έλα να με πάρεις! Του είπε.
Εκείνος, γενναίος όπως ήταν, άνοιξε διάπλατα την αγκαλιά του και την καλοδέχτηκε φιλόξενα. Μόνο που ήταν λίγο πιο βαριά απ’ ότι υπολόγισε και αρχικά έχασε για λίγο την ισορροπία του. Όμως, χωρίς να πανικοβληθεί, στηρίχτηκε γερά στα πόδια του και ανάσανε.

Ευτυχισμένος αυτός που αντέχει τις πληγές του! Είπε το σοφό, γέρικο δέντρο.
Ο άνθρωπος χαμογέλασε γλυκά και πήρε το δρόμο του γυρισμού για το σπίτι, όπου έζησε καλά ως τα βαθιά γεράματα, μαζί με την πληγή του.

Κι εσείς, αν τύχει φέτος να περάσετε από το δάσος του καλοκαιριού και τα φέρει έτσι ο καιρός κάποια πληγή να σας διαλέξει για δικούς της, η ώρα η καλή! Ποιος ξέρει άλλωστε, μπορεί αυτή η νέα σας πληγή να σας χαρίσει φτερά για να πετάξετε πιο ψηλά. Το ότι η ζωή είναι δύσκολη, δεν σημαίνει πως δεν μπορεί να είναι και ωραία!

Χιονίζει κι απόψε

Μεσότονο τετράμετρο

ΠΑΝΤΟΥΜ -2 -

Χιονίζει κι απόψε το έστρωσε πάλι
Βρεγμένα τα ξύλα καπνίζουν στο τζάκι
Κρυώνω και πίνω αισθάνομαι ζάλη
Μας ρήμαξε ο πόνος και γίναμε ράκη

Βρεγμένα τα ξύλα καπνίζουν στο τζάκι
Κυλάει ο χρόνος κι αφήνει σημάδια
Μας ρήμαξε ο πόνος και γίναμε ράκη
Τα γήπεδα που έτρεχα μείνανε άδεια

Κυλάει ο χρόνος κι αφήνει σημάδια
Στο δέρμα αυλάκια βαθιά οι ρυτίδες
Τα γήπεδα που έτρεχα μείνανε άδεια
Στενέψανε οι δρόμοι γέμισαν παγίδες

Στο δέρμα αυλάκια βαθιά οι ρυτίδες
Μα νοιώθω ανάγκη για ένα σου χάδι
Στενέψανε οι δρόμοι γέμισαν παγίδες
Στερεύει το κρύο νερό στο πηγάδι

Μα νοιώθω ανάγκη για ένα σου χάδι
Να γύρω στον κόρφο σου το άσπρο κεφάλι
Στερεύει το κρύο νερό στο πηγάδι
Χιονίζει κι απόψε το έστρωσε πάλι

Παιδικά όνειρα

Πικρό στα χείλη το φιλί

γλυφό το δάκρυ στο μάγουλο

Ξανάγινα μικρό παιδί

κι αρμενίζω στη θάλασσα του ονείρου

Άσε την πνοή σου μαΐστρο δροσερό

να φουσκώσει το πανί της βάρκας μου

Έχω ανάγκη να ταξιδέψω

στα παιδικά όνειρα που στερήθηκα

ΕΝΑΣ ΓΕΡΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΗΦΟΡΙΑ

Σέρνει αργά τα βήματα του

Και σιγοψιθυρίζει ένα σκοπό

Τραγούδι ηρωικό της νιότης του

Στους κυρτωμένους ώμους του

Τι όνειρα κουβάλησε.

Ακόμα τον βαραίνουν

γιατί δεν έστερξε να βγουν αληθινά.

Ακούει μακριά

Ένα αδέσποτο σκυλί που αλυχτάει

Έχει στις τσέπες του παλτού του

Ψωμί να το ταΐσει

Νερό να το ποτίσει

Στη μέσα τσέπη,

αυτή στο μέρος της καρδιάς,

έχει κρυμμένα ψίχουλα

για τα πουλάκια τ’ ουρανού

Βέβαια, είναι τρελός

Τον τρέλαναν οι λογικοί

που καίνε δάση σκιερά

και κατουράνε στα ρυάκια

Μα πώς θα πιουν θολό νερό τα ελαφάκια;

Α! βέβαια, είναι τρελός

Στον κόσμο τον σημερινό

επέλεξε την τρυφερότητα.

Τα ημιτελή

Η μνήμη πάλι σ΄ έφερε
γυμνή και αλαβάστρινη
να συμπληρώσεις την εικόνα
το πράσινο του λόφου
το τυρκουάζ της θάλασσας
Βγαίνεις από τα κύματα
κι έρχεσαι προς το μέρος μου
Στάζουν στα άσπρα βότσαλα
στάλες θαλασσινό νερό
Σκουπίζω τα μαλλιά σου
και πιάνω τα πινέλα
Τώρα θα τελειώσουμε
τον πίνακα π΄ αρχίσαμε
τριάντα χρόνια πριν
Δώσε μου την απόχρωση
της σάρκας της αφής της ηδονής
Θόλωσε το τοπίο
πάλι στη μέση μείναμε
Όλα μένουν ημιτελή
σαν τούτο εδώ το ποίημα

Το 1ο Γυμνάσιο Ζεφυρίου

Ένα blog που με συγκίνησε
και αξίζει, νομίζω,
να το επισκεφτούμε όλοι,
-ιδιαίτερα όσοι κρατούν κιμωλία-.

pRoper edUcation

Μικρά βότσαλα

Με άσπρα βότσαλα έγραψα

μια λέξη τρυφερή

Τη διάβασε το πρώτο κύμα

και στο βυθό την έκρυψε

Στ΄ ακροθαλάσσι σα βρεθείς

το φλοίσβο αφουγκράσου

θα ψιθυρίζει μυστικά

να μη το μάθει άλλος κανείς

ποιο πεύκο του παράδεισου

εδιάλεξα για μας

ΣΑΝ ΤΟΝ ΚΑΠΝΟ ΤΟΥ ΤΣΙΓΑΡΟΥ

Εκείνη που έπλασα

αέρινη και ιδανική

στέκεται εμπρός μου

έτοιμη να πληρώσει τα κενά μου

τώρα που πιότερο έχω ανάγκη την ολοκλήρωση

Κι  εσύ επίσης

Μάτια καστανά σαρκώδη χείλη

Αναθρώσκει ο καπνός του τσιγάρου

- Σε ποια θεά θυμίαμα; –

αντικριστά της στέκεσαι

σε θέση πλεονεκτική

Αδέξια πασχίζω να σας ταιριάσω

και να περάσω από το όνειρο

λίγα κομμάτια στην πραγματικότητα

Για το τρύπιο ταβάνι

Πριν αρκετές μέρες μια ευχάριστη έκπληξη με περίμενε στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο: Ο φίλος- αν και τον γνωρίζω μόνο μέσω του blog – Θοδωρής Βοριάς, μου έστειλε « Το τρύπιο ταβάνι » του

Το διάβασα και μου άρεσε.

Ήξερα ,βέβαια, τη δουλειά του Θοδωρή. Παρακολουθώ τις αναρτήσεις του – κι εκείνος τις δικές μου –

Αυτές τις μέρες, που μια ίωση με περιόρισε στο σπίτι, το ξαναδιάβασα και το χάρηκα πάλι.

Χαμηλόφωνος, χωρίς περιττά στολίδια αναζητά την ουσία και τη βρίσκει.

Έχει κατακτήσει τον προσωπικό του τρόπο έκφρασης κι αυτό είναι πολύ σημαντικό

Επιτρέψτε μου να σας προσφέρω λίγους στίχους του

Ελλάδα του ονείρου

Πήρα την πέτρα,

πήρες το αγέρι της αυγής

Πήρα το ξερόκλαδο,

πήρες τη φλόγα του μεσημεριού

Πήρα την ξεραμένη λάσπη,

πήρες το κοκκίνισμα του δειλινού.

Κάθισα εγώ στην παραλία της Σκοτίνας

κι εσύ στην κορυφή του Ολύμπου,

να ονειρευτούμε,

Να φτιάξουμε καινούργια Ελλάδα.

Κι ονειρευτήκαμε όλη τη νύχτα

κι ονειρευτήκαμε στην ξαστεριά

ακόμα εκείνη την Ελλάδα ονειρευόμαστε

Ο προβληματισμός του για μια δίκαιη κοινωνία κυριαρχεί.

Κάθε Παρασκευή έχει πορείες με δεκάδες διαδηλωτές

κι άλλοι, χιλιάδες

φτιάχνουν την απεργία τριήμερη αργία.

***

Τις νύχτες , στις έρημες συνοικίες

οι πλάκες κλαίνε,

μοιρολογάνε τα άσημα μυστικά

κάθε διαβάτη

Ένα χάι-κου που πολλοί θα το ζήλευαν

Στην παχιά σκιά

όσο κι αν σε ποτίζουν

χλωμά θ΄ αθίζεις

Η ανθρωπιά και η ευαισθησία, ναι, γίνονται ποίημα

Πάρκιγκ

Την ώρα που παρκάρεις το αμάξι σου

στο πεζοδρόμιο, πάνω στη ράμπα

για καροτσάκια αναπήρων,

την ώρα εκείνη της μανούβρας

ο ανθρωπισμός σου

ζαλίζεται κι αποκοιμιέται

Είναι αισιόδοξη η κατάληξη του βιβλίου

Ένα παιδί γεννιέται

ένα στάχυ ξεφυτρώνει,

μια σημαία κυματίζει...

χίλιες φωνές τραγουδούν:

Αυτός ο κόσμος

δεν μπορεί παρά να ζήσει.

Νοιώθω βαθιά συγκίνηση κάθε φορά που διαπιστώνω πως αποδίδει καρπούς η προσπάθεια επικοινωνίας με αυτούς που αγαπούν την ποίηση

Σε ευχαριστώ φίλε Θοδωρή