ΜΟΝΟΦΥΛΛΑ

ΠΑΡΑΒΡΕΘΗΚΑ ΣΕ ΕΝΑ ΓΑΜΟ

2011-06-25T15:45:00.000+02:00

Από αυτούς που εγγράφονται
στην καρδιά και την μνήμη
όσων συμμετείχαν

και έγραψα λίγους στίχους

για την υρια και το σπυρο - φυσικά -

ΕΝΑ ΠΛΑΤΑΝΟΦΥΛΛΟ

έπεσε στο ρυάκι και ταξιδεύει

Στον κήπο τον ολάνθιστο

έχτισε ο έρωτας φωλιά

να ζήσει το ζευγάρι ευτυχισμένο

Συγκινημένοι οι γονείς

οι συγγενείς και οι φίλοι

νερώνουν το κρασί τους

με δάκρυα χαράς

Ακύμαντη η θάλασσα μακριά

γεννάει ένα κόκκινο φεγγάρι

Σίγησαν τ α αηδόνια στα κλαδιά

να ακούσουν το τραγούδι μας

Οι άγγελοι στους ουρανούς

άνοιξαν τα τεφτέρια τους

και καταγράφουν τις ευχές μας

πηλιο 18 ιουνιου 2011

Τάσος Ν. Καραμήτσος

Περιμένοντας ( πάλι )

2011-04-30T22:19:00.000+02:00

Στο ακρογιάλι

σ΄ άπλετο χώρο

το μυροφόρο

το μαϊστράλι

έφερε πάλι

ελπιδοφόρο

μήνυμα∙ δώρο

με μύρια κάλλη

Χαράς τραγούδια

ελάτε πείτε

καλοί μου φίλοι

Ζωή καινούργια

κυοφορείται

και θ΄ ανατείλει

15 - ΙV - 2011

ΑΝΩΝΥΜΑ

2011-03-06T12:20:00.000+02:00

Έφτασε στα χέρια μου η ποιητική συλλογή της Μαρίας Θεοφιλάκου ΑΝ[ΩΝ]ΥΜΑ εκδόσεις ΔΩΔΩΝΗ 2010.

Λιτό εξώφυλλο και ευρηματικός τίτλος

Εκείνο το κόκκινο ΩΝ , κλεισμένο σε αγκύλες να σου λέει:

Ψάξε να βρεις στα ανώνυμα, στα απλά πράγματα την ουσία που μέσα τους είναι κρυμμένη.

Τριάντα ένα ποιήματα, σε τέσσερα τυπογραφικά φύλλα, το ένα καλύτερο από το άλλο.

Με την πρώτη της ποιητική συλλογή η νέα - και στην ηλικία – ποιήτρια, έχει, ήδη, βρει το δικό της ύφος.

Άρτια τα ποιήματα της χωρίς περιττά στολίδια.

Διακρίνω πως η Μαρία Θεοφιλάκου έχει μελετήσει τους μεγάλους σύγχρονους ποιητές μας, χωρίς να μιμείται κανέναν.

Ρέουν οι στίχοι της σαν το γάργαρο νερό στο ρυάκι και περιμένεις να έρθουν τα ελάφια να ξεδιψάσουν.

Παραθέτω το πρώτο ποίημα της συλλογής:

Βικτώρια

Δεν έχει τέλμα να βουτήξω το ψωμί μου

Ούτε και τέρμα να αποθέσω τα μπαγκάζια μου

Όλο τ΄ αδράζω από τη σκόνη κι αυτά ξανακυλάνε

Μέρα τη μέρα σε σταθμούς που όλο τρέχουν

μοιάζω να είμαι εγώ σταματημένη,

ονειροπόλα καρτερώντας μια αποβάθρα

Κι εσύ αν είσαι φίλος

κάνε τα μάτια σου πως καθαρίζεις

Όποιος κι αν φεύγει από τους δυο,

αν φεύγει,

είμαστε μόνοι

και το τέλος από τη Θαλασσογραφία που κλείνει τη συλλογή:

….. Αν έμοιαζα λιγάκι του πελάγου

τι όμορφα που θα ’πλεε η ζωή μου!

Μα εγώ φέρνω στο βότσαλο

που σέρνεται πίσω και μπρος

μπρος πίσω

από του κύματος τον τελευταίο αφρό

στην άκρη αυτού του τόπου

Κι είμαι μικρός,

είμαι ανήμπορος το πέλαγο να φτάσω

Επιτρέψτε μου να προβλέψω πως η Μαρία Θεοφιλάκου θα αποτελέσει μια πολλή καλή θεραπαινίδα της νεοελληνικής ποίησης.

ΠΕΡΟΥΛΙΑ

2011-01-23T11:21:00.000+02:00

Ήσυχο το ακρογιάλι
Άσπρα βότσαλα βρεγμένα
Έχεις τα μαλλιά λυμένα
και μια χτένα στο κεφάλι

Με τη θύμηση σου πάλι
ξαναζώ τα περασμένα
και σε σφίγγω παθιασμένα
στη θερμή μου την αγκάλη

Έχει ο ήλιος σταματήσει
Μια στιγμή ονειρεμένη
λίγο πριν ο ήλιος δύσει

Κόκκινη κλωστή δεμένη
Σε ωραία παραμύθια
κρύβω την πικρή αλήθεια

Στην παραλία Περούλια των Κόμπων Μεσσηνίας
Ιανουάριος 2011

Όλες οι εποχές μια Άνοιξη

2009-11-27T18:25:00.003+02:00

Ήχος γλυκύτατος έφτασε στα αυτιά μου

το κλάμα του νιογέννητου μωρού

Κι άρχισα να πιστεύω στους αγγέλους

που αφήνουν

τα σκοτάδια ή τους ουρανούς

κι έρχονται κοντά μας

να μας μοιράσουν τη χαρά.

Όταν την Άνοιξη

παίζοντας στις αλέες του κήπου

θα γρατζουνάει το γόνατο

πόσο θα λαχταράει η καρδιά μου.

Την άλλη Άνοιξη

Στους ίδιους κήπους

με τα πολύχρωμα λουλούδια

τ΄ αηδόνια στα κλαδιά θα κελαηδούν

ή θα σιωπούν

να αφουγκρασθούν

τα χτυποκάρδια σου

Καλοκαίρι

Βγαίνεις από τα κύματα

και αγκαλιάζεις το παιδί

που σου χαμογελάει

Κυκλάμινα στα βάζα

και στην ποδιά ώριμα φρούτα

Δεν τον φοβάμαι το χειμώνα

Τώρα πια έμαθα

Πως η ζωή είναι αθάνατη

Ηχητική απόλαυση

2009-10-08T20:24:00.003+02:00

Σε ποιον να πρωτοδώσω συγχαρητήρια!

* Στο radiodubble ( Υπάρχουν και τέτοιοι ραδιοσταθμοί; )

* Στη Μαρία Ροδοπούλου;

* Στο φίλο Γιάννη Ευθυμιάδη ;

Μια ώρα ηχητική απόλαυση για απαιτητικούς ακροατές.

Θερμά συγχαρητήρια σε όλους.

ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ

2009-09-25T22:07:00.000+02:00

...Στον ουρανίσκο μου υγραίνω τα λάμδα της λατρείας ...

...Στο κίτρινο των φύλλων αισθητοποιείται η φθορά

Κι οι μήνες, αρσενικά όλοι και πώς να γεννήσουν ελπίδα;

...Ευλογημένο το αυθόρμητο στο φιλί

Μην νοιαστείς αν σε δουν να με φιλάς...

Αποσπάσματα στίχων της orelia Πολύ μου άρεσαν.
Διαβάστε ολο το ποίημα.

Quiz

2009-09-17T20:38:00.000+02:00

Ποιά λουλούδια δείχνουν οι φωτογραφίες;

Σημ. Όποιος/α απαντήσει σωστά

κερδίζει ένα κιλό πατάτες.

ΤΟ ΓΙΑΣΕΜΙ

2009-09-09T19:11:00.002+02:00

Είτε βραδιάζει
είτε φέγγει
μένει λευκό
το γιασεμί.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ

Περιμένοντας

2009-02-15T21:03:00.003+02:00

Οι ανθισμένες μυγδαλιές
ανήγγειλαν τον ερχομό της νέας ζωής
Ξεχείλισε η χαρά στις καρδιές μας
Έλα να χορέψουμε
ή – καλύτερα – ας πετάξουμε
να δούμε τον κόσμο από ψηλά
και να διαλέξουμε
του κήπου την πιο όμορφη γωνιά
να στήσουμε την κούνια
όπου θα μεγαλώνει το μικρό μας όνειρο
Κρυφά θα έρθουν
οι μοίρες να το μοιράνουν
να είναι η ζωή του
ανέφελη κι ευτυχισμένη

Ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος

2008-12-30T10:58:00.002+02:00

Εύχομαι με όλη μου την καρδιά

το
2009
Να χαρίζει σε όλους
* Υγεία
* Χαρά
* Προκοπή

ΥΓ. Θεατρόφιλοι της μπλογκογειτονιάς
Δείτε " Το γάλα"
στο θέατρο του Μεταξουργείου
με την Άννα Βαγενά
Αξίζει!

Χειμερινό ηλιοστάσιο

2008-12-22T21:26:00.004+02:00

Μου αρέσουν εξ ίσου οι ισημερίες
Από τα ηλιοστάσια
προτιμώ το χειμερινό
Στέκεται για λίγο ο ήλιος εκεί
και μετά η μέρα αρχίζει να μεγαλώνει

ΥΓ. Παρακολουθώ τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων
Συγκλονισμένος
Μα – δυστυχώς – ανήμπορος
Δεν μπορώ ούτε δυο -καλούς- στίχους να προσφέρω.

Ημέρα περιβάλλοντος

2008-06-05T10:32:00.005+02:00

Την προτροπή της Ναταλίας

«ρίξτε ένα βλέμμα στη φύση δίπλα μας

και ενδιαφερθείτε γι’ αυτήν…»

ακολούθησα

Μια φωτογραφία

και λίγους στίχους

ΤΟ ΧΩΡΑΦΙ ΜΕ ΤΙΣ ΠΑΠΑΡΟΥΝΕΣ

Άλικες φλόγες διάσπαρτες στο πράσινο λιβάδι οι παπαρούνες του Μαγιού. Κρύο της βρύσης το νερό ποτίζει τα πλατάνια.
Στο μικρό ξωκλήσι
Για να ραγίσει η σιωπή
Τρεις φορές την καμπάνα χτυπήσαμε
Στην αγκαλιά της φύσης αφεθήκαμε. Έσταξε ο πεύκος το ρετσίνι του. Μας έκρυψαν τα σκίνα. Πευκοβελόνες στα μαλλιά και τα κορμιά τινάζονται στον ουρανό και γίνονται αστέρια.
Ήρθε το καλοκαίρι κι ύστερα το φθινόπωρο
Τσιμεντένιες μάντρες κι αγκάθινα σύρματα περιέφραξαν το λιβάδι . Σίγησε η καμπάνα στο μικρό ξωκλήσι. Στέρεψε η βρύση.
Όταν δύει ο ήλιος και πριν βγει το φεγγάρι, δυο αστεράκια στη γειτονιά του Ωρίονα κοιτάζουν το λιβάδι που φύτρωναν οι παπαρούνες και βλέπουν τα πλατάνια να μαραίνονται

Η επιστροφή

2008-05-11T11:24:00.002+02:00

Επέστρεψα
Μα βρήκα τον υπολογιστή μου χαλασμένο
Σε ξένο υπολογιστή
μπόρεσα να διαβάσω την αλληλογραφία μου
και να ανεβάσω αυτό το μικρό κείμενο
για να πω ένα μεγάλο ευχριστώ
στους φίλους που μου ευχήθηκαν τα χρόνια πολλά
Συνταξιούχος πια και ο υπολογιστής δεν μου είναι απαραίτητος
Διεπίστωσα δε, πως και χωρίς υπολογιστή, η ζωή κρύβει πολλά ενδιαφέροντα
Μάλλον θα αργήσω να τον επισκευάσω...
Με αγάπη
Τάσος

Το Μάη πάλι

2008-04-17T19:44:00.005+02:00

« Κλειστόν

Λόγω Πάσχα»

«Τις μέρες του Απρίλη

Με το πράσινο θάμπος

Που γελάει ο κάμπος

Με το τριφύλλι»

Κλείνω τον υπολογιστή

Και πάω να φυτέψω κρεμμυδάκια στον κήπο του χωριού

Παίρνω μαζί μου:

* ΙΩΑΝΝΗ Ν. ΚΥΡΙΑΖΗ

Η παραφορά του Ερωταφίου

* ΓΙΩΡΓΟΥ Κ. ΑΝΥΦΑΝΤΗ

α ) ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΗ ΟΔΟΣ

β ) ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ

Σημ. Ο φίλος Γιώργος όχι μόνο τα δωρίζει, αλλά πληρώνει και τα ταχυδρομικά!

Εύχομαι σε όλους σας

Καλό Πάσχα

Να περάσετε καλά

Το μυστικό

2008-04-14T23:09:00.000+02:00

Μισόκλειστα μάτια

στραμμένα στο έδαφος

κλίση μικρή του κεφαλιού

με φωτοστέφανο σαν Παναγιά

Στο διάφανο δέρμα ζωγραφισμένες

πίκρες παλιές και τα καινούργια όνειρα

Δάκρυ γλυφό

λαμπύριζε στο μάγουλο

Με τα χείλη το στέγνωσα

Την ώρα εκείνου του φιλιού

ανοίξανε οι ουρανοί

τα αστέρια σκόρπισαν στη γη

Σε μια γωνιά του παραδείσου

το μυστικό μας κρύψαμε

να μην το μάθουν βέβηλοι

και το μολύνουν

Μια πληγή

2008-03-20T10:17:00.003+02:00

Η πρόσκληση, γεμάτη τρυφεράδα και συγκίνηση, ήρθε από τον kyriaz:

Να κάνω μια πρόταση;....Στις 23 Μαρτίου ,μέρα της γέννησής της, οι γνωστοί και φίλοι και όσοι άλλοι θα ήθελαν να τιμήσουν τη μνήμη της Πηγής Καφετζοπούλου,να ανεβάσουν ένα ποστ για εκείνη

Θέλω, με όλη μου την καρδιά, να αποθέσω και εγώ ένα λουλούδι στη μνήμη της Πηγής, της πιο ζεστής παρουσίας που γνώρισα στο Διαδίκτυο .

Επειδή, από αύριο και για μια βδομάδα, θα είμαι μακριά από υπολογιστές και το διαδίκτυο, το κάνω σήμερα.

Δεν χρειάζονται λόγια.

Παραθέτω μόνο ένα δικό της κείμενο, από τα πάρα πολλά που η ίδια είχε ανεβάσει στις ιστοσελίδες της.

¨Ένα παραμύθι με τίτλο "μια πληγή" και υπογραφή AlienP

Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε μια μικρή πληγή, στην πλάτη ενός γέρικου δέντρου, μέσα στο δάσος του καλοκαιριού. Είχε μεγάλα μάτια σαν τον ωκεανό, χείλη κόκκινα σαν την Αυγουστιάτικη Πανσέληνο και όσο κι αν πονούσε μέσα στην μοναξιά της, δεν παραπονιόταν καθόλου.

Ήταν βλέπετε, μία από τις λίγες πληγές, που έχουν επιλέξει να ζουν ελεύθερες και ανεξάρτητες από τους αδύναμους ανθρώπους, έτσι δεν πλήγωνε κανέναν άλλο πέρα από τον μικρό, ευαίσθητο και ασήμαντο εαυτό της...

Η ιστορία της ξεκινάει από τότε που ένας ερωτευμένος νεαρός, χάραξε με τρόπο ζηλευτό το όνομα της αγαπημένης του, στον κορμό του δέντρου. Όμως κάποτε κατάλαβε πως δεν αγαπούσε πια την κοπέλα, επειδή κι εκείνη δεν τον αγαπούσε άλλο. Τότε, πήγε στο δάσος του καλοκαιριού και με διαβολεμένη μανία, προσπάθησε να εξαφανίσει το όνομά της.

Όταν ξεθύμανε αρκετά, έφυγε ευχαριστημένος κι ευτυχώς για εκείνον το μόνο που έμεινε από αυτή τη στενάχωρη ιστορία, ήταν μια κακάσχημη ουλή πάνω στον ταλαίπωρο κορμό, που δεν είχε καμιά διάθεση να ακολουθήσει τον απογοητευμένο νέο στις επόμενες του περιπέτειες.

Ύστερα ήρθε ο χρόνος, που τίποτα δεν του ξεφεύγει. Έφερε βροχές, ανέμους, ξηρασίες και με τα καπάτσα του χέρια, έδωσε στην ουλή ένα ιδιαίτερο σχήμα, μέρα με τη μέρα την έκανε όλο και πιο όμορφη. Μέχρι που όσοι την έβλεπαν, ποθούσαν να γίνει δική τους. Εκείνη όμως δεν ξεκολλούσε με τίποτα από το δέντρο, γιατί ήξερε καλά πως δεν ήταν για τα κότσια τους.

Ώσπου μια μέρα, έγινε αυτό που ήταν παντοτινή κρυφή ελπίδα της πληγής μας. Στάθηκε στη σκιά του δέντρου, ένας άνθρωπος τόσο όμορφος, καλός και δυνατός, που ήταν λες και πλάστηκε για να γίνει το ταίρι της.

Έλα να με πάρεις! Του είπε.
Εκείνος, γενναίος όπως ήταν, άνοιξε διάπλατα την αγκαλιά του και την καλοδέχτηκε φιλόξενα. Μόνο που ήταν λίγο πιο βαριά απ’ ότι υπολόγισε και αρχικά έχασε για λίγο την ισορροπία του. Όμως, χωρίς να πανικοβληθεί, στηρίχτηκε γερά στα πόδια του και ανάσανε.

Ευτυχισμένος αυτός που αντέχει τις πληγές του! Είπε το σοφό, γέρικο δέντρο.
Ο άνθρωπος χαμογέλασε γλυκά και πήρε το δρόμο του γυρισμού για το σπίτι, όπου έζησε καλά ως τα βαθιά γεράματα, μαζί με την πληγή του.

Κι εσείς, αν τύχει φέτος να περάσετε από το δάσος του καλοκαιριού και τα φέρει έτσι ο καιρός κάποια πληγή να σας διαλέξει για δικούς της, η ώρα η καλή! Ποιος ξέρει άλλωστε, μπορεί αυτή η νέα σας πληγή να σας χαρίσει φτερά για να πετάξετε πιο ψηλά. Το ότι η ζωή είναι δύσκολη, δεν σημαίνει πως δεν μπορεί να είναι και ωραία!

Χιονίζει κι απόψε

2008-02-21T00:07:00.002+02:00

Μεσότονο τετράμετρο

ΠΑΝΤΟΥΜ -2 -

Χιονίζει κι απόψε το έστρωσε πάλι
Βρεγμένα τα ξύλα καπνίζουν στο τζάκι
Κρυώνω και πίνω αισθάνομαι ζάλη
Μας ρήμαξε ο πόνος και γίναμε ράκη

Βρεγμένα τα ξύλα καπνίζουν στο τζάκι
Κυλάει ο χρόνος κι αφήνει σημάδια
Μας ρήμαξε ο πόνος και γίναμε ράκη
Τα γήπεδα που έτρεχα μείνανε άδεια

Κυλάει ο χρόνος κι αφήνει σημάδια
Στο δέρμα αυλάκια βαθιά οι ρυτίδες
Τα γήπεδα που έτρεχα μείνανε άδεια
Στενέψανε οι δρόμοι γέμισαν παγίδες

Στο δέρμα αυλάκια βαθιά οι ρυτίδες
Μα νοιώθω ανάγκη για ένα σου χάδι
Στενέψανε οι δρόμοι γέμισαν παγίδες
Στερεύει το κρύο νερό στο πηγάδι

Μα νοιώθω ανάγκη για ένα σου χάδι
Να γύρω στον κόρφο σου το άσπρο κεφάλι
Στερεύει το κρύο νερό στο πηγάδι
Χιονίζει κι απόψε το έστρωσε πάλι

Παιδικά όνειρα

2008-02-18T17:29:00.004+02:00

Πικρό στα χείλη το φιλί

γλυφό το δάκρυ στο μάγουλο

Ξανάγινα μικρό παιδί

κι αρμενίζω στη θάλασσα του ονείρου

Άσε την πνοή σου μαΐστρο δροσερό

να φουσκώσει το πανί της βάρκας μου

Έχω ανάγκη να ταξιδέψω

στα παιδικά όνειρα που στερήθηκα

ΕΝΑΣ ΓΕΡΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΗΦΟΡΙΑ

2008-02-03T20:22:00.000+02:00

Σέρνει αργά τα βήματα του

Και σιγοψιθυρίζει ένα σκοπό

Τραγούδι ηρωικό της νιότης του

Στους κυρτωμένους ώμους του

Τι όνειρα κουβάλησε.

Ακόμα τον βαραίνουν

γιατί δεν έστερξε να βγουν αληθινά.

Ακούει μακριά

Ένα αδέσποτο σκυλί που αλυχτάει

Έχει στις τσέπες του παλτού του

Ψωμί να το ταΐσει

Νερό να το ποτίσει

Στη μέσα τσέπη,

αυτή στο μέρος της καρδιάς,

έχει κρυμμένα ψίχουλα

για τα πουλάκια τ’ ουρανού

Βέβαια, είναι τρελός

Τον τρέλαναν οι λογικοί

που καίνε δάση σκιερά

και κατουράνε στα ρυάκια

Μα πώς θα πιουν θολό νερό τα ελαφάκια;

Α! βέβαια, είναι τρελός

Στον κόσμο τον σημερινό

επέλεξε την τρυφερότητα.

Τα ημιτελή

2008-01-14T23:29:00.000+02:00

Η μνήμη πάλι σ΄ έφερε
γυμνή και αλαβάστρινη
να συμπληρώσεις την εικόνα
το πράσινο του λόφου
το τυρκουάζ της θάλασσας
Βγαίνεις από τα κύματα
κι έρχεσαι προς το μέρος μου
Στάζουν στα άσπρα βότσαλα
στάλες θαλασσινό νερό
Σκουπίζω τα μαλλιά σου
και πιάνω τα πινέλα
Τώρα θα τελειώσουμε
τον πίνακα π΄ αρχίσαμε
τριάντα χρόνια πριν
Δώσε μου την απόχρωση
της σάρκας της αφής της ηδονής
Θόλωσε το τοπίο
πάλι στη μέση μείναμε
Όλα μένουν ημιτελή
σαν τούτο εδώ το ποίημα

Το 1ο Γυμνάσιο Ζεφυρίου

2007-12-30T20:04:00.000+02:00

Ένα blog που με συγκίνησε
και αξίζει, νομίζω,
να το επισκεφτούμε όλοι,
-ιδιαίτερα όσοι κρατούν κιμωλία-.

pRoper edUcation

Μικρά βότσαλα

2007-12-14T18:36:00.000+02:00

Με άσπρα βότσαλα έγραψα

μια λέξη τρυφερή

Τη διάβασε το πρώτο κύμα

και στο βυθό την έκρυψε

Στ΄ ακροθαλάσσι σα βρεθείς

το φλοίσβο αφουγκράσου

θα ψιθυρίζει μυστικά

να μη το μάθει άλλος κανείς

ποιο πεύκο του παράδεισου

εδιάλεξα για μας

ΣΑΝ ΤΟΝ ΚΑΠΝΟ ΤΟΥ ΤΣΙΓΑΡΟΥ

2007-11-23T22:15:00.000+02:00

Εκείνη που έπλασα

αέρινη και ιδανική

στέκεται εμπρός μου

έτοιμη να πληρώσει τα κενά μου

τώρα που πιότερο έχω ανάγκη την ολοκλήρωση

Κι  εσύ επίσης

Μάτια καστανά σαρκώδη χείλη

Αναθρώσκει ο καπνός του τσιγάρου

- Σε ποια θεά θυμίαμα; –

αντικριστά της στέκεσαι

σε θέση πλεονεκτική

Αδέξια πασχίζω να σας ταιριάσω

και να περάσω από το όνειρο

λίγα κομμάτια στην πραγματικότητα

Για το τρύπιο ταβάνι

2007-11-04T10:16:00.000+02:00

Πριν αρκετές μέρες μια ευχάριστη έκπληξη με περίμενε στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο: Ο φίλος- αν και τον γνωρίζω μόνο μέσω του blog – Θοδωρής Βοριάς, μου έστειλε « Το τρύπιο ταβάνι » του

Το διάβασα και μου άρεσε.

Ήξερα ,βέβαια, τη δουλειά του Θοδωρή. Παρακολουθώ τις αναρτήσεις του – κι εκείνος τις δικές μου –

Αυτές τις μέρες, που μια ίωση με περιόρισε στο σπίτι, το ξαναδιάβασα και το χάρηκα πάλι.

Χαμηλόφωνος, χωρίς περιττά στολίδια αναζητά την ουσία και τη βρίσκει.

Έχει κατακτήσει τον προσωπικό του τρόπο έκφρασης κι αυτό είναι πολύ σημαντικό

Επιτρέψτε μου να σας προσφέρω λίγους στίχους του

Ελλάδα του ονείρου

Πήρα την πέτρα,

πήρες το αγέρι της αυγής

Πήρα το ξερόκλαδο,

πήρες τη φλόγα του μεσημεριού

Πήρα την ξεραμένη λάσπη,

πήρες το κοκκίνισμα του δειλινού.

Κάθισα εγώ στην παραλία της Σκοτίνας

κι εσύ στην κορυφή του Ολύμπου,

να ονειρευτούμε,

Να φτιάξουμε καινούργια Ελλάδα.

Κι ονειρευτήκαμε όλη τη νύχτα

κι ονειρευτήκαμε στην ξαστεριά

ακόμα εκείνη την Ελλάδα ονειρευόμαστε

Ο προβληματισμός του για μια δίκαιη κοινωνία κυριαρχεί.

Κάθε Παρασκευή έχει πορείες με δεκάδες διαδηλωτές

κι άλλοι, χιλιάδες

φτιάχνουν την απεργία τριήμερη αργία.

***

Τις νύχτες , στις έρημες συνοικίες

οι πλάκες κλαίνε,

μοιρολογάνε τα άσημα μυστικά

κάθε διαβάτη

Ένα χάι-κου που πολλοί θα το ζήλευαν

Στην παχιά σκιά

όσο κι αν σε ποτίζουν

χλωμά θ΄ αθίζεις

Η ανθρωπιά και η ευαισθησία, ναι, γίνονται ποίημα

Πάρκιγκ

Την ώρα που παρκάρεις το αμάξι σου

στο πεζοδρόμιο, πάνω στη ράμπα

για καροτσάκια αναπήρων,

την ώρα εκείνη της μανούβρας

ο ανθρωπισμός σου

ζαλίζεται κι αποκοιμιέται

Είναι αισιόδοξη η κατάληξη του βιβλίου

Ένα παιδί γεννιέται

ένα στάχυ ξεφυτρώνει,

μια σημαία κυματίζει...

χίλιες φωνές τραγουδούν:

Αυτός ο κόσμος

δεν μπορεί παρά να ζήσει.

Νοιώθω βαθιά συγκίνηση κάθε φορά που διαπιστώνω πως αποδίδει καρπούς η προσπάθεια επικοινωνίας με αυτούς που αγαπούν την ποίηση

Σε ευχαριστώ φίλε Θοδωρή

ΜΝΗΜΗ ΝΥΝ ΚΑΙ ΑΙΕΝ

2007-10-21T22:06:00.000+02:00

Κάθε πέπλο που έβγαζε
Ξαλάφρωνε από μία ενοχή
Κι ανέβαινε λίγα σκαλιά
Στην επουράνια σκάλα
Βγάζοντας το τελευταίο πέπλο
Πέταξε την τελευταία ενοχή
Κι έτσι γυμνή κι ανάερη
Έφτασε στον έβδομο ουρανό
Εκεί συναντηθήκαμε
Το αίμα της μου πρόσφερε
Βατόμουρα με στάλες πρωινής δροσιάς
Μέλι και κόκκινο κρασί
Μέθυσε η στιγμή
Κι έγινε μνήμη

ΕΤΕΡΟΘΑΛΕΣ

2007-09-30T12:31:00.000+02:00

( Την υπόδειξη του Γ.Π. Ακολούθησα )

Κρύβω στις τσέπες μου
κομμάτια καλοκαιρινού ουρανού
Τον χειμώνα
θα σου δωρίσω ένα

Σημείωση: Γ.Π .= Γιάννης Πατίλης " Διαδρομές στην ίδια πόλη "

Διαιρέτες και πολλαπλασιαστές

2007-09-21T10:03:00.000+02:00

Πέρασαν περίπου δέκα μέρες από τότε που παρήγγειλα και ο βιβλιοπώλης της γειτονιάς μου έφερε τον « καινό διαιρέτη » του φίλου ποιητή Γιάννη Ευθυμιάδη .
Από τη μια οι εκλογές, από την άλλη η ποίηση.
Η ζυγαριά γέρνει προς τη μεριά της ποίησης
Λιτό καλαίσθητο εξώφυλλο και συγκλονιστικό περιεχόμενο.
Το οπισθόφυλλο θα το βρείτε εδώ.
Δεν είναι μια συλλογή ποιημάτων αλλά μια επική σύνθεση.
Πρωταγωνιστές ο χρόνος και το φως. Η προσπάθεια του ανθρώπου να αναληφθεί στους ουρανούς και να γνωρίσει την ουσία της ζωής - και της ποίησης -
Ένα δέντρο που οι ρίζες του ακουμπάνε στον Όμηρο και ποτίζονται από τα νερά του ποταμού Σκάμαντρου. Δροσιζόμαστε στη σκιά του και τα ψηλά κλαδιά του μας δείχνουν το μέλλον.
Διάβασα και ξαναδιάβασα όλο το βιβλίο
Απόλαυση
Χωρισμένο σε ενότητες, με τίτλο σε κάθε ποίημα και στο κάτω μέρος των σελίδων στίχοι – αποφθέγματα , που , εγώ τουλάχιστον, μόνο στη « Μαρία Νεφέλη » του Οδυσσέα Ελύτη θυμάμαι να ξανασυνάντησα.
Κάποιες φορές διάβασα μόνο το κείμενο, χωρίς τίτλους και αποφθέγματα και άλλες φορές μόνο τα αποφθέγματα.
Και κάθε φορά δυνατή συγκίνηση.
Το διάβασα και δυνατά.
Θρόιζαν οι λέξεις και στα αυτιά μου έφτανε μουσική.
Η σύνθεση κλείνει με το ποίημα που δίνει τον τίτλο στο βιβλίο.
Γραμμένο σε μια κατακόρυφη στήλη, με τις λέξεις να μη χωρίζουν, σαν επιγραφή σε αρχαία πέτρα.
Θα προτιμούσα αυτή τη γραφή άτονη και με κεφαλαία γράμματα.
Μετά από αυτή την εμπειρία, θα δυσκολευτώ να ξαναγράψω στίχους, δεν αντέχεται η σύγκριση.
Δεν είμαι ειδικός και δεν κάνω κριτική παρουσίαση.
Τη χαρά και τον ενθουσιασμό μου μόνο θέλω να καταθέσω.
Όσοι αγαπάτε την ποίηση, διαβάστε τον «καινό διαιρέτη».
Θα αλλάξει τον τρόπο που βλέπετε κάποια πράγματα και θα πολλαπλασιάσει την Αρμονία και την Ομορφιά που κρύβετε στην ψυχή σας.

Η ΑΠΟΧΡΩΣΗ ΤΟΥ ΜΟΒ

2007-09-04T09:46:00.000+02:00

Πριν τελειώσει ο Αύγουστος
το πρώτο κυκλάμινο φύτρωσε
στη ρίζα μιας τριανταφυλλιάς που ποτιζόταν
κι έφερε το φθινόπωρο
προτού τα πρωτοβρόχια
διώξουν το καλοκαίρι

Θα το βάλλω
ανάμεσα στις σελίδες ενός βιβλίου
κι αποξηραμένο θα το διατηρήσω
να χαίρομαι την ομορφιά του

Ατελέσφορη μένει
η προσπάθεια αισιοδοξίας
Κομμένο ξηραμένο
όλα τη θλίψη υπογραμμίζουν
που κρύβεται στο βάθος

Επιστροφή

2007-08-30T22:20:00.000+02:00

Γύρισα

Διασχίζοντας

Την ολόμαυρη ράχη της Πελοποννήσου

... και δεν βρίσκω λόγια...

Πώς να εκφράσεις

Θλίψη...

Αγανάκτηση...

Οργή...

Καλές Διακοπές

2007-07-22T17:22:00.001+02:00

Εύχομαι σε όλους:
ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ

Περούλια ….
… Έρχομαι…

Με όσους δεν με επισκεφτούν
Στην βεράντα των Κόμπων
Τα ξαναλέμε τον Σεπτέμβριο

Η πρόσκληση ανανεώνεται
για να περιλάβει και τους καινούργιους φίλους

Υπενθυμίζω:
Οι Κόμποι ανήκουν στο Δήμο της Κορώνης
στο νομό Μεσσηνίας

Το χωριό δεν έχει οδούς και αριθμούς
Όποιον ντόπιο ή Αλβανό μετανάστη – και αυτοί στους Κόμπους έχουν ενσωματωθεί με τους ντόπιους – ρωτήσετε θα σας δείξει τη βεράντα του μπάρμπα Τάσου

ΥΓ. Γιάννη, Καλός ο "καινός διαιρέτης" αλλά και ο Καγκελάριος περιμένει...

ΚΑΛΕΣΜΑ

2007-07-03T10:22:00.000+02:00

Γλυφή η θλίψη της ζωής μου όλης
Σ΄ ένα βαθύ λυγμό συγκεντρωμένη
Σκορπίζεται χιλιοκομματιασμένη
Στο θόρυβο και τη βουή της πόλης

Οι χτύποι της καρδιάς τυμπάνων ήχοι
Και μουσική γλυκόλαλης φλογέρας
Που πήρε πέρα κι έφερε ο αέρας
Μακριά από τα τσιμεντένια τείχη

Δεν είμαι ΄γω το δυνατό λιοντάρι
Με νύχια σουβλερά και πλούσια χαίτη
Περήφανο στης λίμνης τον καθρέφτη

Μ΄ αδύνατα φτερά μικρό σπουργίτι
Σε κυνηγού εμπλέχτηκα το δίχτυ
Ας ήταν κάποιος να έρθει να με πάρει

Μοναχικός ρακοσυλλέκτης

2007-06-24T17:20:00.000+02:00

Στα σπίτια τα παλιά τα εγκαταλειμμένα
Ραγίζουν οι σοβάδες στους υγρούς τους τοίχους
Στις άδειες κάμαρες γυρνώ κι ακούω ήχους
Που φέρνει ο άνεμος από τα περασμένα

Ακούραστος μοναχικός ρακοσυλλέκτης
Μαζεύω τα μικρά πολύχρωμα κουρέλια
Φτωχούλες ιστορίες κλάματα και γέλια
Των μηνυμάτων είμαι ο πομπός κι ο δέκτης

Έχω τα φύλλα της καρδιάς ξεδιπλωμένα
Μιαν ανταπόκριση ειλικρινή σε ένα
Δειλό μύχιο σκίρτημα πασχίζω να βρω

Κλειστά τα βλέφαρα τα μάτια μου στραμμένα
στο μέσα φως. Σβηστό. Όνειρα προδομένα
Πίσω απ΄ το κόκκινο παραφυλάει το μαύρο

ΜΙΑ ΑΔΟΞΗ ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΑΚΟΜΗ

2007-06-15T20:43:00.000+02:00

Οι δρόμοι της μοναξιάς και της θλίψης συγκλίνουν κι ακολουθεί μονοπάτι δύσβατο κι ανηφορικό. Εγώ πήρα πορεία αντίστροφη. Κατρακύλησα από ψηλά κι αναζητώ τις ρίζες. Στο σταυροδρόμι έστριψα στη μοναξιά.
Μα δεν την άντεχα.
Σταματούσα τους οδοιπόρους και τους έδειχνα τη συλλογή μου. Μισοσχισμένα αλμυρά χαρτιά με λίγες φράσεις κάποτε με λίγες σπαραγμένες λέξεις. Μερικοί τα αναγνώριζαν. Είναι μηνύματα ναυαγών - μου έλεγαν - κρυμμένα σε μπουκάλια και ριγμένα στα πέλαγα. Ένας δάγκασε το χαρτί κι ένιωσε την αρμύρα της θάλασσας - έτσι είπε -. Μα η αρμύρα έχει κι άλλες αιτίες. Κι ο ιδρώτας είναι αλμυρός και το δάκρυ επίσης, αντέταξα.
Παραμερίστε τρελοί, κραύγασε κάποιος βιαστικός κι ας μην του κλίναμε το δρόμο.
Μα τι είναι τρέλα; Κι αν είμαστε τρελοί, δεν βλέπει πως χαιρετιόμαστε με σεβασμό;

Συμβουλές

2007-06-08T09:04:00.000+02:00

ΟΔΗΓΙΑΙ ΠΡΟΣ ΝΕΟΝ ΠΟΙΗΤΗΝ

Μίμησις Κ.Π. Καβάφη

Όταν δυνατό σκίρτημα
Την ψυχή ή το κορμί σου
- αν και τα δυο, έτι καλύτερον -
συνεπαίρνει,
Άφησε το να οδηγήσει το χέρι σου
Και στο χαρτί κατέγραψε το.
Μη νοιάζεσαι
αν στην πραγματική ζωή
ή στον κόσμο της φαντασίας σου, συμβαίνει
Νηφάλιος, ύστερα,
Καθαρόγραψε το και δημοσιοποίησε το.
Κάποιοι, τες στιγμές που έζησες, θα νοιώσουν
και με τη δική σου έκφανση του ωραίου
θα συγκινηθούν
Πολλοί, θα σε περιγελάσουν
Είναι πολλοί , αλίμονο, πάρα πολλοί
όσοι δεν μπόρεσαν
μηδέ στο πρώτο το σκαλί να φτάσουν
Αγνόησε τους
Τυχερός εσύ που βγήκες
στον πηγαιμό για το νησί της Τέχνης

3 Χάι-κου

2007-06-03T21:40:00.000+02:00

Ι
Κάνει τις πέτρες
Ο πανδαμάτωρ χρόνος
Λεία βότσαλα

ΙΙ
Χίμηξαν πάλι
Όνειρα προδομένα
Να με σπαράξουν

ΙΙΙ
Φυλλορρόησε
Ένα τριαντάφυλλο
Μα ευωδιάζει

Πόρτες και παράθυρα

2007-05-27T17:59:00.000+02:00

Δεν μπόρεσα ακόμα να διακρίνω

Τι δίνει μεγαλύτερη ευχαρίστηση

Μια καλή ζαριά

στον ταβλαδόρο για να κλείσει τις πόρτες

ή ένας πετυχημένος στίχος

στον ποιητή για να ανοίξει ένα παράθυρο

στον ουρανό

Όμως ναι, είμαι βέβαιος,

για να είναι η ευχαρίστηση σωστή

πρέπει η ζαριά να κλείνει πόρτες

και ο στίχος να ανοίγει ένα παράθυρο

Τα κοχύλια μου

2007-05-18T10:26:00.000+02:00

Έρημη η απέραντη παραλία
Ανοιξιάτικες μέρες γαλήνης
Στραφταλίζει στα γαλάζια νερά
ο ήλιος του απογεύματος

Ακολουθώ στην ψιλή άμμο
τα ίχνη που άφησε ο προηγούμενος
Ίσως κάποιος άλλος
ακολουθήσει τα δικά μου

Αφημένα στο ράφι
λίγα βότσαλα
και κάποιες αχιβάδες
να θυμίζουν τις στιγμές

Ώσπου να μετακομίσουμε
Κι αραχνιασμένα
Ένα χέρι θα τα πετάξει
στα σκουπίδια

Η επίσκεψη

2007-05-09T10:38:00.000+02:00

Ήρθε από μακριά
Νέα και όμορφη
Με επισκέφτηκε
Όταν πάσχιζα να επουλώσω την πληγή
Που το μαχαίρι του χρόνου βαθαίνει

Με πήρε στα φτερά της
Και απογειωθήκαμε

Λάμπουν στο φως
Γυμνά μέλη που σπαρταράνε

Δάκρυ γλυφή δροσοσταλίδα
Κυλά στο αυλάκι μιας ρυτίδας

Όταν φύγει θα έχει
Στα μαύρα της μαλλιά καρφιτσωμένο
Ένα αστέρι
Και στην ψυχή της
Την ανάμνηση μιας τρυφερής στιγμής

Άτιτλο

2007-05-04T21:32:00.000+02:00

Ο Einstein περιέγραψε
το χώρο και το χρόνο
Ένα τετραδιάστατο συνεχές
Εγώ ζω
σ΄ ένα τετράδιο άστατο ασυνεχές

Οι σημαίες

2007-04-26T09:36:00.002+02:00

Άλλοτε
οι σημαίες ήταν πάνινες
Αυτοί που τις κρατούσαν
τις έβαφαν κόκκινες
με το αίμα τους

Σήμερα
οι σημαίες είναι πλαστικές
Ρυπαίνουν κι αυτές το περιβάλλον

Πέντε Χάι-κου

2007-04-23T22:34:00.000+02:00

Ι
Φυλακισμένα
Μυρμηγκιάζουν τα χάδια
Στ΄ ακροδάχτυλα

ΙΙ
Ένα σπουργίτι
Ράμφισε το τζάμι μου
Του ΄έριξα σπόρους

ΙΙΙ
Αντρίκειο σώμα
Ολόγυμνο ετάφη
Στο κρύο χώμα

ΙV
Διάφανο μένει
Το δέρμα του τζίτζικα
Μόλις το άλλαξε

V
Κόμπος ιδρώτα
Λαμπύριζε στο στήθος
Γλυφός σα δάκρυ

Μικρή οδοιπορία

2007-04-17T22:35:00.000+02:00

ΜΙΚΡΗ ΟΔΟΙΠΟΡΙΑ

Πήρα το δρόμο για τον ουρανό
Δε γινόταν διαφορετικά
Τούτο τ' ανοιξιάτικο βράδυ
που ο ζέφυρος κυκλοφορεί στις φλέβες μου
και τ' αστέρια με πετροβολούν
Σαν έφτασα στο δάσος
κάθισα στη ρίζα του γνωστού μας πεύκου
ακούμπησα τη ράχη στον κορμό του
και σε περιμένω να συνεχίσουμε μαζί
'Έχω στο δισάκι μου ψωμί και νερό
το φλάουτο
και δυο κρινάκια του αγρού

Δεκαπενθήμερη αποτοξίνωση

2007-03-31T10:45:00.000+02:00

Το μήνα Απρίλη, κάποιος τον χαρακτήρισε σκληρό, κάποιος άλλος δεν τον έβλεπε μα κρατούσε ημερολόγιο για αυτόν τον αθέατο Απρίλη.
Για μένα, ελπίζω να είναι μαλακός, ορατός, γεμάτος λουλούδια και …τσίκνα.
Σας εύχομαι λοιπόν, από τώρα

Καλό Πάσχα

Με υγεία και ευτυχία

Και κλείνω τον υπολογιστή.

Θα τα ξαναπούμε, με το καλό, το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Απρίλη
Με αγάπη
Τάσος

Άσκηση γραφής

2007-03-29T20:44:00.000+02:00

Πριν αρκετές ημέρες, όταν το παιχνίδι των πέντε λέξεων βρισκόταν στο φόρτε του, η annamaria με προσκάλεσε με τις λέξεις:
εικόνες , άκουσμα , απεραντοσύνη , ανάσες , ελπίδα.
Είχε προηγηθεί άλλη πρόσκληση και αυτές οι λέξεις έμειναν παραπονεμένες.
Τριγύριζαν όμως στο μυαλό μου και στο τέλος προέκυψε το πιο κάτω σονέτο.
Δείτε το σαν άσκηση γραφής

Σιγοψιθύρισες παλιό τραγούδι
Στο άκουσμα του σώπασαν τα αηδόνια
Ήρθαν της άνοιξης τα χελιδόνια
Κι είχαν στο ράμφος τους ένα λουλούδι

Στον ώμο μου έγειρες με εμπιστοσύνη
Δειλά, σκίρτησαν της καρδιάς τα φύλλα
Απλώθηκε γλυκιά ανατριχίλα
Στου σύμπαντος την απεραντοσύνη

Θόλωσαν οι ανάσες τον καθρέφτη
Το δάκρυ κύλησε αργά και πέφτει
Εικόνες ξύπνησαν της πρώτης νιότης

Χάιδεψε τα μαλλιά μια ηλιαχτίδα
Γέμισε η κάμαρα χαρά κι ελπίδα
Άλλαξε η ζωή μου το ρυθμό της

Ημέρα της Ποίησης

2007-03-20T22:39:00.000+02:00

ΠΟΙΗΤΙΚΗ

Με λέξεις γράφονται τα ποιήματα
Τρυφερές που ανασαίνουν κι ευωδιάζουν
Κι άλλες τραχιές που τρίβονται και ματώνουν
Τρέχει το άλικο αίμα που κυλάει στα γράμματά τους
Και ποτίζει τα λουλούδια και τα δέντρα
Των κήπων της αγάπης
Τα ποιήματα διαβάζονται
Σε έναν κήπο ή σε ένα κρεβάτι
Με λυμένες όλες τις αισθήσεις
Τα κορμιά έχουν γίνει καράβια
Τα χέρια κουπιά
Και το ταξίδι στις φουρτουνιασμένες θάλασσες
Της ψυχής συνεχίζεται
Όταν το καράβι φτάνει
Σε όρμους αμμουδερούς
Ίδιους από την εποχή του Ομήρου
Με τις πλαγιές γεμάτες παπαρούνες
Στη σκιά του πεύκου που στάζει το ρετσίνι του
Η άφατη ηδονή κορυφώνεται
Λευτερώνεται η κραυγή της ψυχής
Σταματάει ο χρόνος
Και νικιέται ο θάνατος.

το ασφοδίλι

2007-03-16T22:25:00.000+02:00

Οι πέντε λέξεις: καημός, ψυχές, λησμονιά, βρύση, ασφοδίλι ,
που πρότεινα βρήκαν ανταπόκριση και η natalia μου έστειλε την συμμετοχή της με ένα σχόλιο, που επειδή το βρίσκω υπέροχο, το παρουσιάζω και εδώ

Έσερνε χρόνια τον καημό
για επτά ψυχές χαμένες
στην ξενιτειά...
μα λησμονιά δεν έβρισκε

Μονάχα η βρύση που δάκρυα έσταζε
πότιζε πού και πού
ένα λευκό ασφοδίλι...

Ναταλία σε ευχαριστώ πολύ

Διάλογος

2007-03-13T22:32:00.000+02:00

Διάλογος φανταστικός μεταξύ της Ο. και του Τ.

- Ο: Έλα να παίξουμε

- Τ: Ευχαρίστως.

Παίρνω αμπάριζα και βγαίνω…

Όπως η σύντηξη του Υδρογόνου στον ήλιο, που δημιουργεί το Ήλιο, ελευθερώνει θερμότητα και φως και συντηρεί τη ζωή στη Γη, έτσι και το παιχνίδι αναζωογονεί κάθε κύτταρο του σώματος μου, με ξανανιώνει

- Ο: Οι αρχαίοι είχαν θεοποιήσει τον ήλιο

- Τ: Ναι, κι εγώ παραφράζω και αναφωνώ: Δόξα σε σένα ήλιε μου, που χαρίζεις στους ανθρώπους ευδοκία.

- Ο: Τα παιδία παίζει, λοιπόν…

- Τ: Αττική Δευτέρα σύνταξη. Ναι, τρελαίνομαι για παιχνίδι, στο φως του ήλιου ή στο φως των κεριών.

- Ο: Μην ενθουσιάζεσαι… για ένα απλό πνευματικό παιχνίδι μίλησα.

- Τ: Κρίμα… και είχε αρχίσει η φαντασία μου να οργιάζει… Δεν είμαι βέβαια ευσταλής νέος, αλλά διαθέτω πολλά ψυχικά αποθέματα.

- Ο: Πρότεινε πέντε λέξεις

- Τ: καημός, ψυχές, λησμονιά, βρύση, ασφοδίλι

- Ο: Δηλαδή, αν σου ζητούσα πενήντα, θα απήγγειλες όλη τη ΛΗΘΗ του Λορέντζου Μαβίλη;

- Τ: Ε! Κάπου έπρεπε να στηριχτώ…

- Ο: Πρότεινε τώρα και πέντε φίλους να πάρουν τη σκυτάλη

- Τ: Α! πα πα … Εμένα με κούρασε η προσπάθεια… Το αφήνω και αν κάποιος επισκέπτης θελήσει να συνεχίσει θα είναι καλοδεχούμενος.

- Ο: Τελειώσαμε . Καληνύχτα

- Τ: Όχι , πρέπει να υπενθυμίσω πως υποκινητής για να γραφεί ο παραπάνω φανταστικός διάλογος υπήρξε η Orelia και την ευχαριστώ πολύ. ( Φυσικά τα λόγια της Ο. είναι δικά μου )

Καληνύχτα

το χάδι

2007-03-06T00:10:00.000+02:00

Αγγέλου τα ακροδάχτυλα με άγγιξαν

Σε γαλανούς αιθέρες αναλήφτηκα

Στα βάθη των ωκεανών κολύμπησα

Άδραξα τη στιγμή

Στη διάρκεια την απόθεσα

Η βεράντα του Αυγούστου

2007-02-28T22:05:00.000+02:00

ΔΥΟ ΠΑΡΑΛΛΑΓΕΣ
ΜΙΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΗΣ ΒΕΡΑΝΤΑΣ

Ι
Ο,ΤΙ ΠΟΛΥ ΑΓΑΠΗΣΑ

Δασύφυλλος βασιλικός στολίζει τη βεράντα μου
Ποτίζω κι αναδεύω τον
Η ευωδιά του μνήμες ζωντανεύει
Κόβω έναν κλώνο και τον βάζω
Ανάμεσα στις σελίδες του βιβλίου μου

ΙΙ
ΓΑΛΗΝΗ

Πλούσια η βεράντα
Ντυμένη με τα ασημένια
ελάσματα του φεγγαριού
Σκέψεις επιθυμίες αναπολήσεις
Έχει βαθιές ρίζες η τρυφερότητα
Ροδάμισε
Και οι καρποί της γλυκείς

ΥΓ. Φεύγω αύριο για την, ως άνω, βεράντα

Από Δευτέρα πάλι, με το καλό, τα ξαναλέμε

πέντε πράγματα για μένα

2007-02-24T15:25:00.000+02:00

Η πρόσκληση για συμμετοχή στο γνωστό παιχνίδι του 5 ήρθε από την orelia και από την natalia και θα προσπαθήσω να ανταποκριθώ

* Γεννήθηκα στο χωριό Κόμποι του Δήμου Κορώνης του νομού Μεσσηνίας.
Οι συνέπειες του εμφυλίου σημάδεψαν τα παιδικά μου χρόνια.
Να, η πρωτιά μου, είμαι σε ηλικία, ο μεγαλύτερος της παρέας. Με περνά αρκετά ο Νίκος Δήμου, αλλά αυτός είναι διάσημος, δεν τον συγκαταλέγω στην παρέα.

* Στα μέσα της τρίτης δημοτικού μετοικίσαμε στην Αθήνα. Στις συνοικίες της Αθήνας εκείνη την εποχή, υπήρχαν πολλά οικόπεδα, τα κάναμε γήπεδα και παίζαμε ποδόσφαιρο. Το έχω χορτάσει..

* Η αίγλη των θετικών επιστημών, μιλάω για την δεκαετία του εξήντα, με ώθησε να σπουδάσω Φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Στα φοιτητικά μου χρόνια, γνώρισα τον μεγάλο έρωτα, παντρευτήκαμε και έχομε δυο μεγάλα, τώρα πια, παιδιά.

* Σε ώριμη ηλικία , μου ήρθε μια έμπνευση, μουτζούρωσα κάποιο χαρτί και το έδειξα σε μια συνάδελφο, φιλόλογο. Είχε την ευγένεια να μου πει πως ήταν ωραίοι στίχοι – στην πραγματικότητα ήταν ασήμαντο και αδέξιο πρωτόλειο-
Από τότε ασχολήθηκα με την ποίηση, διάβασα τους νεοέλληνες ποιητές και πολλές μελέτες γύρω από την ποίηση.
Σήμερα κατατάσσω τον εαυτό μου στους επαρκείς αναγνώστες της ποίησης.

* Στα σχολεία που δίδαξα, στο περιθώριο της Φυσικής, βοήθησα τους μαθητές μου να οργανώσουν πολιτιστικές εκδηλώσεις.

Είχαν ιδιαίτερη επιτυχία η θεατρική παράσταση «οι προστάτες» του Μήτσου Ευθυμιάδη στο 2^Ο Λύκειο Νέας Ιωνίας, Τα μονόπρακτα του Γ. Σκούρτη και οι ποιητικές βραδιές, με ποιήματα και τραγούδια, αφιερωμένες στο Ν. Καββαδία, το Ν. Γκάτσο, το Μ. .Γκανά. στο 3^ο Λύκειο του Ηρακλείου Αττικής. Εδώ δίδαξα δέκα χρόνια.
Θυμάμαι πολλούς μαθητές που συμμετείχαν με ενθουσιασμό.
Ενδεικτικά: Ο Ηλίας, που σπούδασε φυσικός, Η Ελένη , ο Τάκης η Κική, η Δέσποινα, ο Κυριάκος
Και από το Ν. Ηράκλειο: ο Κυριάκος, ταλέντο στην κιθάρα, γιατρός σήμερα, -λες να παίρνει την κιθάρα του στις εφημερίες; -Η Μαρία, ταλέντο στο τραγούδι, την συνόδευε με την κιθάρα του ο αδερφός της ο Άρης, η Γιούλα και οι αδερφές της στη συνέχεια, ο Σταύρος, ο Παναγιώτης, η Βίκυ
Πολύ θα ήθελα, αυτές οι αναμνήσεις, να φτάσουν σε αυτά τα παιδιά και να προσθέσουν τις δικές τους αναμνήσεις .

Και τώρα η σκυτάλη στους:

Προσπάθησα να διαλέξω φίλους, που δεν έχουν λάβει άλλες προσκλήσεις.
Εάν αυτοί που προσκλήθηκαν, δεν επιθυμούν την συμμετοχή τους στο παιχνίδι, κανένα πρόβλημα, ούτε θα τους αντικαταστήσω.
Άλλωστε, οι προσκλήσεις αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο, ο αριθμός των blogs στα ελληνικά είναι περιορισμένος και η ανεστραμμένη πυραμίδα, μετά από κάποιους γύρους του παιχνιδιού, θα καταρρεύσει.

Γεια σας

Τα Περούλια

2007-02-16T21:53:00.000+02:00

Δυο βδομάδες πριν, εκεί που προσπαθούσα να βρω τους κατάλληλους στίχους για να τους ανεβάσω στο blog μου , ξαφνικά, μαύρισε η οθόνη του υπολογιστή μου.
Οι προσπάθειες μου να ξαναλειτουργήσει έμειναν ατελέσφορες .
Προέκυψαν και κάτι χρονοβόρα τρεχάματα και κύλησαν δυο, περίπου, εβδομάδες για να μπορέσω πάλι να σερφάρω στο Internet.
Τα γράφω όλα αυτά για να καταλήξω στη συγκίνηση που ένοιωσα διαβάζοντας τα τελευταία σχόλια στο blog μου.
Ήταν γεμάτα ενδιαφέρον και ανησυχία για μένα.
Όταν διαβάζεις:
ολα ενταξει συναδελφε;
ε;
καλημερα!

Ή
η ευχή είναι καλησπέρα, να είσαι καλά!

Είσαι;

Μπορείς να μη συγκινηθείς;
Ε, λοιπόν είμαι καλά, σας ευχαριστώ πολύ
Και σας θυμίζω πως η πρόσκληση για καφέ στη βεράντα με θέα το Μεσσηνιακό κόλπο και τον Ταύγετο ισχύει , έστω και αν αργεί το καλοκαίρι.
Άλλη έκπληξη, πως τόσο πολλοί γνώριζαν τη μικρή Κορώνη – και ο Γιάννης το ουζάδικο του Καγκελάριου –

Τελικά το πιο ενδιαφέρον με τα blogs είναι αυτή η δυνατότητα επικοινωνίας

Και μια φωτογραφία από τα Περούλια - την παραλία που κολυμπάμε το καλοκαίρι –

Δυο παραλλαγές μιας στιγμής

2007-01-24T19:02:00.000+02:00

Ι
Ένα παλιό δωμάτιο
μ΄ ένα παράθυρο
- Οι κλειστές γρίλιες
μόλις αφήνουν να περάσει
λίγος αέρας
και λιγότερο φως -
Σαν μήτρα μας προστατεύει
Κι εμείς
Γυμνοί και μόνοι
Παλεύουμε
Να ξαναγεννηθούμε

ΙΙ
Ένα χλωμό κερί
φωτίζει το κλειστό δωμάτιο
Κι εγώ
Μπρος στο γυμνό κορμί
της όμορφης γυναίκας
Γονατιστός προσεύχομαι
Να μην τελειώσει η στιγμή
Να μην ξυπνήσω από το όνειρο

Το ΣΤΙΓΜΑ του Γιάννη Ευθυμιάδη

2007-01-20T10:43:00.000+02:00

Τη Δευτέρα το πρωί, έφερε ο ταχυδρόμος ένα φάκελο , στολισμένο με πολλά γραμματόσημα που περιείχε την ποιητική συλλογή ΣΤΙΜΑ του φίλου ποιητή Γιάννη Ευθυμιάδη
Μια καλόγουστη, προσεχτικά τυπωμένη , εκτός εμπορίου έκδοση.
Xρησιμοποίησα χαρτοκόπτη, που είχα πολύ καιρό να χρησιμοποιήσω και άρχισα να το διαβάζω δυνατά.
Απόλαυση.

Ύστερα ήρθαν κάτι δουλειές και μετά ήρθε η ίωση που θερίζει, αυτόν τον καιρό, την μισή Ελλάδα
Τώρα βρίσκομαι, ελπίζω, στην ανάρρωση και ξαναπήρα το ΣΤΙΜΑ
Οι άλλοι, στο σπίτι, δεν πολυέρχονται στο δωμάτιο, φοβούνται τους ιούς, και συνεχίζω απερίσπαστος την απαγγελία. και την απόλαυση.
Δεν θα κάνω βιβλιοκριτική , δεν έχω άλλωστε τα φόντα .
Κάποιους από τους στίχους της συλλογής, τους έχει ανεβάσει ο Γιάννης στο blog του και δεν χρειάζονται πολλά λόγια.
Πιστεύω πως όσοι φτάσατε ως εδώ, έχετε περάσει
πρώτα από το Γιάννη
Όποιος δεν το έχει κάνει
Εκείνος χάνει
Θα σας προσφέρω όμως σκαναρισνένο «το δέντρο» για να χαρείτε τη σύνθεση και οι λάτρεις του πολυτονικού τα πνεύματα και του τόνους – Εμένα, ομολογώ, δεν μου λείπουν –

το σχέδιο του δέντρου είναι από έργο του Χάρη Κοντοσφύρη

Όταν ξεκινούσα πριν λίγους μήνες τη δημιουργία του δικού μου blog , είχα πρόθεση να ανεβάζω, κάπου κάπου, λίγους στίχους μου και, αν κάποιος τους διάβαζε ακόμα καλύτερα.
Διαπιστώνω πως η μπλογκόσφαιρα είναι κάτι πάρα πάνω
Αυτό το κείμενο είναι μια ημερολογιακή καταγραφή, δεν απαιτεί να ξέρεις νόμους και κανόνες και αυτό, έχει τη χάρη του
Ευχαριστώ προκαταβολικά όσους θα μου ευχηθείτε «καλή ανάρρωση»

ΠΟΙΗΤΙΚΗ

2007-01-10T22:42:00.000+02:00

Έχει τα μυστικά του ο ποιητής
Έχει το μαγικό κλειδί
που ανοίγει τα παλάτια
κρυστάλλινα στους κήπους του Ομήρου
και σύγχρονα στις αμμουδιές του κόσμου

Έχει τον ήλιο σύμμαχο
Σκορπίζει φως και ζεστασιά
Δες, σταρένιο το γυμνό κορμί
στάλες θαλασσινό νερό
εξατμίζονται
μένει λευκό το αλάτι

Έχει τα αστέρια οδηγό
να μη χαθεί στην απεραντοσύνη
Δεν τον φοβίζουν τα θεριά
Δεν τον πλανεύουν τα πουλιά
Μόνο στοιβάζει τακτικά
μνήμες κι αισθήματα

Στο απόλυτο σκοτάδι
διακρίνει
με την αφή
το σχήμα της αγάπης

Έχει τα μυστικά του ο ποιητής
Γι΄ αυτό είναι πλουσιότερος
απ΄ όλους τους μαικήνες

Ένα κλωνάρι μυγδαλιάς

2007-01-03T18:43:00.000+02:00

Μ΄ ένα κλωνάρι μυγδαλιάς

εσκόρπισες την Άνοιξη

τον Έρωτα

την Ομορφιά

Το ατέρμονο

και το άναρχο

συμπύκνωσες σ΄ ένα φιλί

Ένα κλωνάρι μυγδαλιάς

με συντροφεύει πάντα

Πρωτοχρονιάτικες ευχές

2006-12-30T14:28:00.000+02:00

Ήθελα οι πρωτοχρονιάτικες ευχές μου να φτάσουν σε σας σαν τις παλιές καρτ-ποστάλ που έφταναν με τον ταχυδρόμο

Ατελέσφορη έμεινε η προσπάθεια
Κάθε εποχή, πρέπει να εκφράζεσαι με τον τρόπο και τα μέσα που σου παρέχει η εποχή σου.
Εύχομαι, μέσα από την καρδιά μου, το 2007 να πραγματοποιηθεί κάθε επιθυμία και όλα τα όνειρά σας

Κατάθεση ψυχής

2006-12-28T20:21:00.000+02:00

Αυτές τις μέρες διάβασα - και ξαναδιάβασα – την ποιητική συλλογή ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΡΗΣ του Θεοδόση Βολκώφ.
Μου άρεσε και την παρουσιάζω.
Το Θεοδόση Βολκώφ τον γνώρισα μέσα από το blog του, από τα λίγα σχόλια που έχουμε ανταλλάξει και από κάποια άλλα ίχνη του στο διαδύκτιο.
Δεν τον γνωρίζω προσωπικά.
Αν, κατά τύχη, διασταυρωνόμαστε , δεν θα ανταλλάσσαμε καλημέρα γιατί δεν γνωριζόμαστε.
Η συλλογή αποτελείται από 32 ενότητες, χωρίς τίτλους, αριθμημένες με λατινικούς αριθμούς.
Τονισμένες με το πολυτονικό σύστημα που εγώ δεν το θεωρώ απαραίτητο.
Με στίχους δεκαπεντασύλλαβους - στο μεγαλύτερο μέρος - τετράστιχες στροφές και πολύ δυνατή ρίμα, ζωντανεύει την ελληνική μυθολογία και τραγουδάει τα δικά του πάθη, τους καημούς και τους έρωτες του.
Η Κόρη του τίτλου είναι βέβαια η Περσεφόνη, η κόρη της θεάς Δήμητρας.
Μη νομίζετε πως το περιεχόμενο είναι ξεπερασμένο. Έχει όλες τις αρετές της σύγχρονης ποίησης.
Στην ενότητα IV και κάποιες ακόμη, ο δεκαπεντασύλλαβος γίνεται οκτασύλλαβος - και επτασύλλαβος – και και έτσι σπάει η μονοτονία της μορφής.
Στην ενότητα XXXI κυριαρχούν οι τελείες. Σχεδόν κάθε λέξη και πρόταση.
Σαν πυροβολισμοί πέφτουν οι στίχοι.. Και εδώ δεκαπεντασύλλαβοι με ομοιοκαταληξία.
Παραθέτω την ενότητα XI
Τη διάλεξα γιατί είναι μικρή, παρ΄ όλο που δεν ακολουθεί τον δεκαπεντασύλλαβο.

XI
Γλυκιά πνοή που με τυλίγεις
ποια είσαι;
Μια θεία στην αγκαλιά σου
γνωρίζω αταραξία.

-Θνητέ, μες στα όνειρά σου
δε μ΄ ένιωσες; Σου μίλησα,
σε χάιδεψα, σε φίλησα
κι ακούμπησα το στήθος σου
με τα φιλιά τα κρύα.
Θνητέ, δες με στο βύθος σου
και δες με τώρα ολόκληρη,
με λένε «Ανυπαρξία»

Ο Θεοδόσης Βολκώφ είναι νέος , στα χρόνια, - αν δεν κάνω λάθος- και το μέλλον του ανήκει.

Χριστουγεννιατικες Ευχες

2006-12-22T17:46:00.000+02:00

Στους φίλους που έφτασαν ως εδώ
Εύχομαι
ΚΑΛΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

ΑΠΟΔΟΧΗ ΚΑΙ ΑΠΟΡΡΙΨΗ

2006-12-15T16:50:00.000+02:00

ΑΠΟΔΟΧΗ

Στην καρδιά
του χειμώνα
μια ανεμώνα
άνθισε
Σκύβω την κόβω
και στην προσφέρω
Την παίρνεις
Μου χαμογελάς
και στων τσιμέντων τις ραγισματιές
φυτρώσανε κυκλάμινα

ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΠΑΡΤΙΔΑ ΧΑΜΕΝΗ

Το όνειρο που έπλασα
Δεν έστερξε να βγει αληθινό
Γκρεμίστηκαν οι πύργοι μου
Δραπέτευσαν τα ατίθασα άτια
Ο μαύρος τρελός
Και δυο πληγωμένοι στρατιώτες
Δεν μπορούν να αποτρέψουν την ήττα
Επέστρεψε η μοναξιά
Η υγρασία της περονιάζει
Τα οστά της ψυχής
Βαθιά μέχρι το μεδούλι

ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΑ

2006-12-09T23:17:00.000+02:00

ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΑ

Αναζητάω έναν κόρφο
Να γύρω το κεφάλι
Και ένα χέρι
Να μου χαϊδέψει τα μαλλιά
Η στιγμή που το βρίσκω
Διαστέλλεται κι απλώνεται στο σύμπαν
Γεμίζει τον ατέρμονα τετραδιάστατο χωρόχρονο
Και τότε γεννιέται ένα αστέρι
Έτσι δημιουργήθηκε
Ο δικός μου κόσμος

ΠΑΝΤΟΥΜ

2006-12-02T12:22:00.000+02:00

Το Παντούμ είναι ένα ιδιαίτερο είδος ποίησης.
Ο Σεφέρης έχει γράψει ένα παντπούμ που αρχίζει ( και τελειώνει ) με τον στίχο:
« Τ’ αστέρια κρατούν ένα κόσμο δικό τους » .
Γράφει, ο Σεφέρης, στις σημειώσεις σελ. 320:
« Το παντούμ είναι στιχουργική μορφή που ξεκίνησε από την Μαλαισία και καθιερώθηκε στην Ευρώπη από τον Ουγκό. Αποτελείται από τετράστιχες στροφές με σταυρωτή ομοιοκαταληξία, ο δεύτερος και ο τέταρτος στίχος κάθε στροφής γίνονται ο πρώτος και ο τρίτος της επομένης. Ο αριθμός των στροφών είναι ακαθόριστος, όμως ο τέταρτος στίχος της τελευταίας στροφής οφείλει να είναι ο ίδιος με τον πρώτο στίχο της αρχικής.»
Παραθέτω και τη δική μου προσπάθεια σ΄ αυτό το είδος της ποίησης

ΠΑΝΤΟΥΜ

Μιας ανθισμένης μυγδαλιάς ένα κλωνάρι
Κι ενός φιλιού νεανικού την τρυφεράδα
Ζωντάνεψε η μνήμη μου και μ΄ έχει πάρει
Στα απαλά της τα φτερά μια νεράιδα

Ενός φιλιού νεανικού η τρυφεράδα
Απλώνει στο κορμί και στην ψυχή γαλήνη
Με τα απαλά της τα φτερά μια νεράιδα
Φυγή μου πρόσφερε στην απεραντοσύνη

Απλώνει στο κορμί και στην ψυχή γαλήνη
Η πείρα που απόχτησα τα τόσα χρόνια
Φυγή μου πρόσφερε στην απεραντοσύνη
Σε κόσμους μαγικούς που κελαηδούν αηδόνια

Η πείρα που απόχτησα τα τόσα χρόνια
Με άσπρα μαλλιά στην κεφαλή, τώρα πια ξέρω
Τι κόσμους μαγικούς που κελαηδούν αηδόνια
Θα ήθελα , μα δεν μπορώ, να σου προσφέρω

Με άσπρα μαλλιά στην κεφαλή, τώρα πια ξέρω
Το δρόμο που η μικρή ζωή μας έχει πάρει
Κι ίσως ακόμα να μπορώ να σου προσφέρω
Μιας ανθισμένης μυγδαλιάς ένα κλωνάρι

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

2006-11-15T18:45:00.000+02:00

Με προβληματίζει η δυνατότητα να γράψει κανείς μοντέρνους στίχους ακολουθώντας την παραδοσιακή μορφή με μέτρο και ρίμα
Μια τέτοια προσπάθεια είναι το παρακάτω σονέτο

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

Φόρος αγάπης στο παλιό σονέτο
και στου μικρού μας μυστικού το βάθος
το ρίγος των γυμνών κορμιών το πάθος
μαζί μου σιγανά τραγούδησε το

Με κόκκινο γαρίφαλο στο πέτο
κυκλοφορώ μες στο υπόγειο τρένο
μόνος μέσα στο πλήθος και προσμένω
Στραβά φοράει ο σταθμάρχης το κασκέτο

Φθινόπωρο, τα φρούτα ωριμάζουν
Στη λίμνη οι βάτραχοι κοάζουν
Κυλάει το ποτάμι τα νερά του

Ήρεμο μούχρωμα τούτο το δείλι
Έλα σιμά να σμίξουμε τα χείλη
στην ανηφόρα του αργού θανάτου

ΤΟ ΛΑΘΟΣ

2006-11-10T18:47:00.000+02:00

Ένα ποίημα, από τα παλιά και μια φωτογραφία, έτσι για ποικιλία.
Τα κρινάκια είναι μακροφωτογραφία, με μικρή ηλεκτρονική επεξεργασία. Το φυσικό τους μέγεθος είναι μισό εκατοστό περίπου.

ΤΟ ΛΑΘΟΣ

Χαϊδεύουν, με την τρυφερή τους πνοή
τη ψυχή
κάποιες λέξεις που περιέχουν χι
και τότε μ' επισκέπτεται η Μάχη
ανεκπλήρωτος έρωτας από το παρελθόν
Δήλωνε αναρχική κι επαναστάτρια
κι αφουγκραζόταν το κελάηδισμα των πουλιών
στο εξοχικό καφενεδάκι την άνοιξη
Φορούσε ένα φαρδύ παλτό
για να κρύψει την τρυφεράδα της
και τα φτερά που φύτρωναν στους ώμους της
τα τσακισμένα της φτερά
Θυμάσαι Μάχη τις μάχες που σχεδιάζαμε;
Καμιά ηρωική δεν δώσαμε
ούτε νικήσαμε ούτε νικηθήκαμε
Σκιαμαχώντας μ΄ ανεμόμυλους
κύλησε η ζωή μας

ΧΑΙ-ΚΟΥ

2006-11-02T21:43:00.000+02:00

Τα χάικου είναι, ιαπωνικής προέλευσης, επιγράμματα με αυστηρή δομή τριών στίχων . Ο πρώτος στίχος έχει πέντε συλλαβές, ο δεύτερος επτά και ο τρίτος πέντε.
Σε αυτές τις 17 συλλαβές συμπυκνώνεται ένα πλήρες νόημα.
Μου αρέσει ιδιαίτερα αυτό το είδος.

ΕΠΤΑ (κι ο τίτλος ) ΧΑΪ - ΚΟΥ

Αυτοί οι στίχοι
Θέλουν να φανερώσουν
Κρυφή αγάπη

I
Αναζητούσα
Κήπους παραδεισένιους
Τότε σε βρήκα
II
Η ευγένεια
Γέμισε τη ψυχή μου
Με τρυφεράδα

III
Θεία γαλήνη
Απλώθηκε στην πλάση
Μ΄ ένα σου χάδι

IV
Με το φιλί σου
Έκανες το κορμί μου
Ν΄ αναριγήσει

V
Να μη δειλιάσεις
Και θα συναντηθούμε
Ψηλά στ΄ αστέρια

VI
Πριν ωριμάσει
Κόβω της γνώσης μήλο
Και το δαγκώνω

VII
Στην παραλία
Καθώς ο ήλιος δύει
Συ ανατέλλεις

ΜΟΝΟΦΥΛΛΑ

2006-10-14T23:51:00.000+02:00

*** ΜΟΝΟΦΥΛΛΑ ***
Η ποίηση δεν έχει πολλούς αναγνώστες. Λίγοι ασχολούνται μαζί της. Αυτοί οι λίγοι, όμως, είναι παθιασμένοι εραστές της. Αυτούς αναζητώ.
Παλιότερα, όταν κάποιος πίστευε πως ολοκλήρωσε μια ποιητική συλλογή, αν δεν ήταν ήδη καθιερωμένος ποιητής, την εξέδιδε – « ιδίοις αναλώμασιν », όπως λέγανε – και μοίραζε λίγα αντίτυπα στους φίλους του. Από τα υπόλοιπα ελάχιστα πουλιόντουσαν από κάποιο βιβλιοπωλείο.
Αντί αυτής της τακτικής, δοκιμάζω να παρουσιάσω λίγους στίχους μου στο διαδίκτυο.
Θα ήθελα να μάθω αν, αυτά που συγκινούν εμένα, αρέσουν σε άλλους;
Είναι πραγματικά ποιήματα ή ασήμαντα πρωτόλεια;

***
Ι
Αναζητώ
Με όλες τις αισθήσεις
Την ηδονή
Την βρίσκω
Αναγραμματισμένη κι ανορθόγραφη
Οδύνη

ΙΙ

ΣΑΝ ΤΟΝ ΚΑΠΝΟ ΤΟΥ ΤΣΙΓΑΡΟΥ

Εκείνη που έπλασα
αέρινη και ιδανική
στέκεται εμπρός μου
έτοιμη να πληρώσει τα κενά μου
τώρα που πιότερο έχω ανάγκη την ολοκλήρωση

Κι εσύ επίσης
Μάτια καστανά σαρκώδη χείλη
Αναθρώσκει ο καπνός του τσιγάρου
- Σε ποια θεά θυμίαμα; –
αντικριστά της στέκεσαι σε θέση πλεονεκτική
Αδέξια πασχίζω να σας ταιριάσω
και να περάσω από το όνειρο
λίγα κομμάτια στην πραγματικότητα

***

ΙΙΙ
Η ΑΠΟΧΡΩΣΗ ΤΟΥ ΚΟΚΚΙΝΟΥ

« Φορούσα ένα κόκκινο φόρεμα
είχα μια κορδέλα στα μαλλιά
και ήμουν δεκαοκτώ χρονών »
Αναπόλησε μια στιγμή του βίου της
Το δάκρυ που κύλησε κι ο έρωτας
που έκανε εκείνο το απόγευμα
ήσαν όλα κατακόκκινα